Ik heet Álvaro, ik ben 19 jaar oud, en ik had nooit gedacht dat ik zoiets zou moeten schrijven.

Een paar maanden geleden is mijn leven compleet veranderd. Ik heb mijn vader verloren, de man die ons gezin onderhield en altijd een manier vond om ons erdoorheen te helpen. Sindsdien is alles een zware strijd geworden.

Nu zijn mijn moeder en ik alleen. Ze doet alles wat ze kan, en ik ook. Ik werk en studeer tegelijkertijd, in een poging niet op te geven, in een poging ons hoofd boven water te houden... maar de realiteit is dat het niet genoeg is.

Onlangs hebben we een uitzettingsbevel ontvangen.

Dat stuk papier in mijn handen is niet zomaar een document. Het is de angst om ons huis te verliezen. Het is de onzekerheid van niet weten waar we over een paar weken zullen slapen. Het is mijn moeder elke dag bezorgd zien en niets meer kunnen doen.

Ik vraag niet om luxe.

Ik vraag niet om een makkelijk leven.

Ik vraag alleen om een kans.

Een kans om door te gaan, om het weinige dat we hebben niet te verliezen, om rustig adem te kunnen halen en te blijven vechten voor een betere toekomst.

Elke euro telt.

Elke persoon die dit verhaal deelt, brengt ons een stapje dichter bij het overwinnen van deze situatie.

Als je niet financieel kunt helpen, is delen al een grote steun.

Hartelijk dank dat je de tijd hebt genomen om dit te lezen.

Echt waar.