Ik had nooit gedacht dat ik zoiets zou moeten schrijven.

Deze kassen zijn niet zomaar een paar uitgebrande gebouwen. Ze zijn het werk van mijn grootvader en mijn vader, decennia van inspanning, vroege ochtenden, opofferingen en liefde voor het land.

De brand heeft ons een beeld achtergelaten dat nog steeds moeilijk te bevatten is: door de hitte verbogen ijzer, de verwoeste loods, verloren machines en een plek die altijd groen was, maar nu zwart is geworden.

Mijn vader is 68 jaar en zegt dat hij niet meer de kracht heeft om helemaal opnieuw te beginnen. En dat begrijp ik. Maar het doet me pijn te bedenken dat alles wat ze met zoveel moeite hebben opgebouwd voorgoed verdwenen zou kunnen zijn.

Vandaag ben ik de weinige planten gaan ophalen die het hebben overleefd. Ik droeg ze in mijn armen en kon mijn tranen niet bedwingen. Want elke geredde plant was een herinnering, een stukje van onze geschiedenis dat het vuur niet heeft kunnen meenemen.

Ik vraag meestal geen hulp. Dat heb ik nog nooit gedaan. Maar vandaag vraag ik het wel.

Ik vraag of ze ons niet vergeten als de camera’s uitgaan. Dat de overheden, de hulporganisaties en iedereen die een handje kan helpen, ook oog hebben voor de kleine familiebedrijven die volledig zijn verwoest.

We willen geen medelijden. We willen een kans om ten minste een deel te redden van wat mijn grootvader en mijn vader hebben opgebouwd, de schuur en de omheining weer op te bouwen en het landgoed te behouden, zodat die erfenis niet in de as verdwijnt.

Als jullie dit bericht kunnen delen, hartelijk dank.

Want het groen werd binnen een paar uur zwart, maar ik wil nog steeds geloven dat het op een dag weer groen zal worden. 🌱❤️