Beste vrienden,

Vandaag wend ik me tot jullie als moeder met een verzoek dat zwaar op mijn hart drukt. Mijn naam is Mridula en ik bevind me samen met mijn man op een kritiek punt waarop jullie steun het verschil kan maken, zowel voor ons als voor de kostbare toekomst waarvan we dromen voor onze dochter.

Mijn man en ik zijn in 2017 naar Australië verhuisd, vol dromen over een betere toekomst. We hadden geen idee dat ons leven al snel op zijn kop zou worden gezet door het nieuws over een zeldzame en meedogenloze vorm van kanker, die bij mij werd vastgesteld in de laatste fase van mijn zwangerschap. Het was maart 2020, toen ik 37 weken zwanger was, dat ik ondraaglijke rugpijn en slikproblemen begon te krijgen. Ik werd met spoed naar de eerstehulpafdeling gebracht, waar een echografie de aanwezigheid van ascites aantoonde. Verdere onderzoeken en een MRI bevestigden onze ergste angsten: een tumor in mijn eierstok, hoogstwaarschijnlijk kwaadaardig. Het gewicht van het woord 'kanker' drukte zwaar op ons leven en bracht angst en onzekerheid met zich mee. Ik was altijd gezond geweest en ging zelden naar de dokter, en nu werd ik plotseling geconfronteerd met een realiteit die ik me nooit had kunnen voorstellen.

De volgende dag onderging ik een spoedkeizersnede en werd mijn rechter eierstok, samen met de tumor, verwijderd. De uitslag van de biopsie verwoestte onze wereld. Ik kreeg de diagnose maagkanker in stadium 4. Het nieuws was verpletterend, vooral gezien het feit dat ik zwanger was toen de diagnose werd gesteld. Om mezelf enige kans op overleving te geven, moest ik onmiddellijk met chemotherapie beginnen. Het was een race tegen de klok, en temidden van de chaos van de strijd tegen kanker werden we geconfronteerd met een andere enorme uitdaging: het uitbreken van de COVID-19-pandemie. Met gesloten internationale grenzen en beperkte ondersteuning stonden mijn man en ik bijna een maand lang alleen in het ziekenhuis, terwijl onze pasgeboren dochter op de neonatale afdeling lag.

Die eerste maanden waren ongelooflijk zwaar, maar we putten kracht uit de onwankelbare steun van onze goede vrienden. Met hun hulp en de komst van mijn moeder, die een reisvrijstelling had gekregen, begonnen we langzaam ons leven weer op te bouwen. Ik begon aan een slopende chemokuur om de twee weken (waarvan mij nu is verteld dat het 'chemotherapie voor het leven' is). Aangezien maagkanker een zeldzame en complexe ziekte is, met beperkte onderzoeks- en behandelingsmogelijkheden, gaven de artsen een sombere prognose en lieten ze ons weten dat als de chemotherapie zou aanslaan, ik nog maximaal zes maanden te leven zou hebben.

De afgelopen vier jaar was mijn leven een achtbaanrit en heb ik meerdere operaties en meerdere rondes van chemotherapie en bestraling ondergaan. Hoewel de rest van mijn lichaam momenteel stabiel is en ik me gezond voel, is de kanker twee jaar geleden verder uitgezaaid naar mijn hersenen. Mijn oncoloog adviseerde ons om te beginnen met een baanbrekend medicijn genaamd Enhertu. Helaas wordt dit medicijn in Australië niet vergoed voor mijn type kanker, en elke cyclus van drie weken kost maar liefst 429.000 roepies (~7.600 AUD), wat simpelweg onbetaalbaar is voor ons, aangezien mijn man onze enige verzorger is.

Ik ben altijd een positief persoon geweest en ondanks de sombere prognose ben ik optimistisch gebleven. Ik geloof dat dit medicijn op dit moment mijn enige hoop is. Het is een lichtstraal te midden van de duisternis, die mij de kans biedt om terug te vechten tegen deze dreigende kanker.

Vorig jaar hebben we met behulp van het crowdfundingplatform van Rare Cancer Australia ongeveer 150.000 AUD (ongeveer 85 lakhs Indiase roepies) kunnen inzamelen. Het was ongelooflijk ontroerend en hartverwarmend om te zien hoeveel mensen die ik nog nooit had ontmoet, zich inzetten om hun steentje bij te dragen. Aangezien we de ingezamelde fondsen bijna hebben opgebruikt, hebben we contact opgenomen met het farmaceutische bedrijf dat Enhertu produceert, met het verzoek om het medicijn uit medeleven gratis toe te dienen. Helaas is ons verzoek afgewezen. Dus hier zijn we weer, vol hoop, vertrouwend op uw vriendelijkheid en vrijgevigheid. Ons nieuwe doel is om 1,6 crore Indiase roepies in te zamelen om ervoor te zorgen dat mijn behandeling de komende jaren kan doorgaan, zodat ik kan blijven vechten en er voor mijn gezin kan zijn, en ook kan blijven proberen en hopelijk een manier vind om toegang te krijgen tot dit levensreddende medicijn.

Vanuit het diepst van mijn hart dank ik u voor uw vriendelijkheid, vrijgevigheid en onwankelbare steun. Met uw steun aan mijn zijde weet ik dat ik niet alleen sta in deze strijd. Ik weet dat onze gezamenlijke inspanningen de kracht hebben om zelfs de meest ontmoedigende uitdagingen die het leven ons voor de voeten werpt, te overwinnen.

Mijn vrienden zeggen me altijd dat ik mijn dochter zal zien opgroeien tot een geweldige volwassene. Ik geloof dat dat waar is.

Met oprechte dankbaarheid,

Mridula