In een kleine kamer, vaag verlicht door de stralen van een late zonsondergang, kijk ik naar mijn trillende handen. De artsen hebben me verteld dat de tijd die ik nog heb in maanden wordt gemeten, niet in jaren. Ik voel geen woede meer, alleen een brandend verlangen: Egypte zien, het land waarover ik sinds mijn kindertijd had gelezen, tussen de stoffige bladzijden van boeken over piramides, farao's en goden.

Met mijn laatste spaargeld en de hulp van vrienden lukte het me een korte reis te boeken. Toen het vliegtuig boven de woestijn daalde en de Nijl als een groen lint door het gouden zand verscheen, vulden mijn ogen zich met tranen. Ik kon niet geloven dat mijn droom uitkwam.

De volgende dag, bij zonsondergang, stond ik voor de piramides van Gizeh. De wind droeg de geur van zand en geschiedenis met zich mee. Ik ging zitten, mijn rug leunend tegen een steen die duizenden jaren oud was. Om me heen maakten toeristen foto's, maar ik sloot gewoon mijn ogen en voelde de tijd uitrekken. Ik was daar, staande voor de eeuwigheid, en even deed de ziekte er niet meer toe.

In de warme stilte van de woestijn fluisterde ik: “Nu kan ik in vrede vertrekken.” En ik glimlachte, want mijn droom was uitgekomen.