IK WIL WEER OP PAD

Hallo, lieve mensen!

Mijn naam is Mihaela Dumitrașcu, ik ben 54 jaar oud en ik wil jullie mijn verhaal vertellen, een verhaal over strijd, tegenslagen en de moed om me niet door ziekte te laten verslaan!

Sinds 2003 ben ik getrouwd met een geweldige man, en in 2006 hebben we onze dochter ter wereld gebracht; we voelden ons heel gelukkig en voldaan, maar onze hele wereld stond op zijn kop in 2009 toen bij mij progressieve spierdystrofie werd vastgesteld, de gordelvorm (abdominale en scapulo-humorale gordel),een zeldzame genetische aandoening die gepaard gaat met een voortschrijdende verzwakking van de spieren in de schouders, heupen en proximale ledematen, veroorzaakt door een genetische afwijking in de spiervezels.

Het vermogen van het zenuwstelsel om gezonde spiervezels te activeren neemt af, waardoor het lichaam compensatiemechanismen ontwikkelt die vermoeidheid, evenwichtsstoornissen en gewrichtsbelasting versterken.

Hoewel de artsen bij de diagnose zeiden dat het een ongeneeslijke ziekte is waarvoor geen behandeling bestaat, raadden ze me aan met pensioen te gaan en een rolstoel aan te schaffen, omdat ik binnen slechts enkele jaren mijn loopvermogen zou verliezen,en andere functies (ademhaling, gezichtsvermogen, spraak, slikken en zelfs het denkvermogen) drastisch zouden verslechteren, heb ik ervoor gekozen om op eigen benen te blijven staan, mijn baan te behouden en voor mijn gezin te zorgen alsof er niets aan de hand was!

Ik ben erin geslaagd om door te gaan met de hulp van de geweldige man die het lot mij als echtgenoot heeft toebedeeld, en om een zeer veeleisende baan aan te kunnen waarin ik 10 uur per dag werkte, hoewel ik me nauwelijks op de been kon houden!

Het was zwaar, in alle opzichten: fysiek, emotioneel, als moeder, als echtgenote, als mens, maar met elke dag die voorbijging was ik vastberadener om niet toe te laten dat de ziekte mijn leven zou ontwrichten.

Maar de ziekte vroeg me niet of ik het nog aankon; ze ontnam me gewoon langzaam, dag na dag, mijn vermogen om te lopen! Ik ging op zoek naar alternatieve therapieën die me zouden helpen de voortgang van de symptomen op zijn minst te vertragen, en ik slaagde erin op eigen benen te blijven staan tot 2018, toen ik na een behoorlijk zware val, veroorzaakt door de stijfheid en het gebrek aan beweeglijkheid van mijn spieren, toch in een rolstoel terechtkwam.

Een jaar later stelde het leven me voor een nieuwe uitdaging: een nieuwe, moeilijke diagnose: multipel myeloom, in de vorm van een tumor aan de borstwand! Iedereen om me heen was overweldigd door dit nieuws, alleen ik was kalm en zeer vol vertrouwen, omdat de behandelend arts, op het moment dat hij me vertelde dat we met de chemotherapie zouden beginnen, me ook zei: „dat ik een kans heb om weer te kunnen lopen”! Die woorden waren voor mij magisch; al het andere dat zou volgen, waren slechts details die mij zouden helpen weer op eigen benen te staan!

Wat ik daarna heb meegemaakt, voldeed helaas niet aan mijn verwachtingen: na de behandeling met chemotherapie en bestraling was de tumor weliswaar verdwenen, maar deze periode heeft mijn mobiliteit ernstig aangetast.

Anderhalf jaar lang was ik voor alles volledig afhankelijk van mijn man: om op te staan, me aan te kleden, te eten… om te leven.

Mijn grootste angst was niet voor mezelf, maar voor hem: als er iets met hem zou gebeuren... wat zou ik dan doen? Hoe zou ik het in mijn eentje redden?

Die gedachte heeft me ertoe aangezet om door te vechten, naar nieuwe oplossingen te zoeken; ik weigerde te geloven dat ik het niet meer zou kunnen.

Ik begon met eenvoudige oefeningen en bouwde dat geleidelijk uit tot een complexer revalidatieprogramma. Elke millimeter die ik won, betekende voor mij centimeters van mijn leven terug!

Ik ben er nu in geslaagd om voor 70 % zelfstandig te zijn, hoewel ik nog steeds afhankelijk ben van de rolstoel, maar ik heb mezelf kunnen bewijzen dat deze aandoening omkeerbaar is!

Ik bleef mezelf in gedachten herhalen dat er iets moest zijn, iets dat me zou helpen weer op te staan, en al mijn gebeden en zoektochten zijn verhoord!

Tijdens een lezing in Boekarest, gegeven door de directeuren van het Hippocrates Instituut uit de VS, hoorde ik over de ARPwave-technologie, ontwikkeld in de Verenigde Staten, die is gebaseerd op een apparaat dat het neuromusculaire geheugen kan herstellen – een apparaat dat het Hippocrates Instituut in Florida en andere klinieken in de VS met succes gebruiken!

Na een e-mailwisseling hebben vertegenwoordigers van het bedrijf ARPwave mij bevestigd dat het RXBlack-apparaat mij kan helpen weer op eigen benen te staan zonder dat ik daarvoor naar een kliniek hoef te gaan,aangezien het 24/7/365 in het comfort van mijn eigen huis kan worden gebruikt!

Helaas kost dit apparaat 15.000 dollar, een bedrag dat ik niet uit eigen middelen kan betalen, hoe veel ik ook zou sparen.Daarbij komen nog douanekosten, de transportkosten van de VS naar Roemenië en de kosten van de 20 online sessies met de ARPwave-therapeut, waardoor de totale kosten oplopen tot ongeveer 25.000 dollar!

Terwijl traditionele therapie zich doorgaans richt op passieve oefeningen en het neuromusculaire communicatiesysteem te weinig wordt gestimuleerd, traint de ARPwave-technologie de bewegingspatronen opnieuw, zodat het zenuwstelsel de gezonde zenuwvezels efficiënt gebruikt, in plaats van dit te compenseren met andere vezels.

Deze aanpak kan de mobiliteit, coördinatie en uithoudingsvermogen verbeteren, zelfs wanneer het spierweefsel genetisch is aangetast.

Dus, mijn lieverds, hier ben ik dan, zo dicht bij de oplossing die me kan helpen weer te lopen, maar door de financiële barrière ben ik toch nog zo ver weg!

Ik ben nooit het type geweest dat om hulp vraagt, maar ik heb in de loop der tijd begrepen dat het geen schande is om mensen nodig te hebben,ik heb geleerd dat het vragen om steun geen zwakte is, maar juist de kracht om te erkennen dat ik niet alles alleen aankan, dat ik sommige strijd niet zonder hulp kan winnen, en nu heb ik goede mensen om me heen nodig en ik weet dat ik op jullie kan rekenen!

Als je kunt, doneer dan alsjeblieft; elk bedrag, hoe klein ook, kan een enorme steun voor mij zijn. Deel mijn verhaal met je vrienden en vraag hen om het op hun beurt ook te delen; jullie kunnen allemaal deel uitmaken van mijn overwinning!

Je kunt doneren via het platform of rechtstreeks op de rekeningen die zijn geopend bij het BRD-kantoor in Drăgășani

Naam rekeninghouder: Dumitrascu Mihaela

Rekeningnummer: RO31BRDE390SV02022003900

Valuta: RON

RO63BRDE390SV18963383900

Valuta: EUR

Swift-code: BRDEROBU

Help me weer te lopen, help me mijn zelfstandigheid terug te krijgen, help me mijn leven staand te leiden, niet in een rolstoel!

Ik ben iedereen die mijn verhaal leest en

mij een helpende hand reiken! Moge God jullie zegenen! 🙏❤️