Hallo allemaal, wij zijn twee zussen die nooit graag om hulp vragen, maar deze keer is het anders. Dit is onze enige kans om onze geliefde Ciro te redden, een bijzondere hond die een zwaar leven achter de rug heeft. We vragen jullie om ons te helpen de kosten te dragen, zodat hij de kans krijgt om verder te leven. Hij heeft veel geleden en heeft hard moeten vechten om hier bij ons te zijn en nu willen we alles doen wat we kunnen om hem de rust te blijven geven die hij zo verdient. Tijdens een controle naar aanleiding van aanhoudende maag- en darmklachten kwam er een nogal alarmerend beeld naar voren, waardoor een delicate operatie en daaropvolgende behandelingen nodig zullen zijn. Dit alles is uiteraard erg duur, te duur voor ons, die net onze baan zijn kwijtgeraakt en nauwelijks de dagelijkse kosten kunnen opbrengen voor het voer en de zorg die hij nodig heeft voor een reeks andere, ook vrij ernstige aandoeningen uit het verleden, die grotendeels te wijten zijn aan de jaren dat hij als zwerfhond leefde. Hij is de leukste en meest bijzondere hond ter wereld, en iedereen die het geluk heeft gehad hem te leren kennen tijdens zijn jaren op straat, kan dat bevestigen. Helaas rest ons niets anders dan een beroep te doen op uw vrijgevigheid, in de hoop dat ons de vreugde wordt geschonken om liefde te kunnen blijven geven aan zo'n bijzondere ziel, die ons leven vanaf de dag dat hij verscheen met niets anders dan liefde heeft gevuld. Zijn verhaal mag nu niet eindigen, niet op deze manier. Een verhaal vol duizend avonturen. Voor de nieuwsgierigen onder jullie laten we hem hieronder zelf aan het woord, en we bedanken jullie alvast voor jullie goedhartigheid.

Hallo allemaal, ik ben Ciro, de hond van het station! Ik ben ongeveer 9 jaar oud, maar van mijn eerste levensjaren kan ik me niets herinneren. Het eerste wat ik me herinner is het busje van de spoorwegarbeiders die me helemaal alleen in een oud, verlaten station vonden. Ik begreep meteen dat dat busje, dat midden in de woestijn stond waar ik al wie weet hoe lang ronddoolde, mijn reddingsboei zou zijn. Dus rende ik, rende ik... Midden door het platteland en vervolgens naar de weg, ik heb hem achtervolgd totdat de jongens me in de busje laadden en me meenamen naar een ander station. Daar heb ik een tijdje gewoond en werd ik de mascotte van het dorp. Ik had zelfs een naam, namelijk Ciro van het station, en een eigen mand. Maar ik heb nooit van eenzaamheid gehouden, dus begon ik door het dorp te zwerven op zoek naar gezelschap, waarbij ik meerdere keren het risico liep om aangereden te worden. Ik kon zo niet meer leven, iedereen hield van me maar niemand nam me mee, zodat mijn lot in het asiel steeds dichterbij leek te komen. Maar gelukkig had ik enige tijd daarvoor twee zussen ontmoet die op de trein stonden te wachten en behalve dat ik de afdrukken van mijn modderige pootjes op hun schone broeken achterliet, zorgde ik ervoor dat ik ook mijn afdrukken in hun harten achterliet. Ze zorgden voor me wanneer ze daar tijd voor hadden, dus toen mijn hondenhok bij het station werd afgebroken omdat ik daar niet langer kon blijven, liep ik een paar kilometer in de zon en ging ik naar hun huis. Er is wat tijd verstreken, maar ik ben hier nog steeds, samen met mijn broertje, die ook gered is van een lot in het asiel, en ik zou de gelukkigste hond ter wereld zijn als ik hier nog een tijdje zou mogen blijven, op mijn gelukkige plekje. Ik hoop dat ik weer geluk heb en andere goedhartige mensen ontmoet die me kunnen helpen mijn droom te verwezenlijken. ❤️