Mijn naam is Marian, en vandaag wend ik me in alle bescheidenheid en hoop tot jullie om hulp te vragen in een van de moeilijkste periodes van mijn leven.

Ik had nooit gedacht dat ik in een situatie terecht zou komen waarin ik vreemden om hulp zou moeten vragen. Maar soms stelt het leven ons voor uitdagingen die simpelweg te moeilijk zijn om in je eentje te overwinnen.

In januari werd bij mijn vrouw twee ernstige aandoeningen vastgesteld: acute tuberculeuze meningo-encefalitis en acute tuberculeuze spondylodiscitis.

Het was een uiterst beangstigend moment voor ons gezin. Van januari tot april–mei moest ik onbetaald verlof opnemen van mijn werk om de situatie het hoofd te bieden en mijn vrouw tijdens haar ziekte bij te staan.

Gedurende die maanden was mijn enige prioriteit haar te helpen herstellen. Ik deed alles wat ik kon om ervoor te zorgen dat ze de medische zorg kreeg die ze nodig had. Ik moest de kosten voor de ziektekostenverzekering, vervoer, behandelingskosten en alle andere noodzakelijke uitgaven die haar ziekte met zich meebracht, betalen.

Om deze uitgaven te kunnen betalen, leende ik geld, sloot ik leningen af bij twee verschillende banken en moest ik uiteindelijk mijn toevlucht nemen tot een niet-bancaire financiële instelling (IFN).

Op dat moment dacht ik niet na over de schulden die ik opbouwde of wat er daarna financieel met mij zou gebeuren. Het enige wat ik wilde, was dat mijn vrouw behandeld zou worden en een kans zou krijgen om beter te worden.

We hebben ook twee prachtige dochters, en gedurende deze moeilijke periode heb ik alles gedaan wat in mijn macht lag om mijn gezin te beschermen en voor hen te zorgen.

Helaas word ik, na alles wat ik heb meegemaakt en alle offers die ik heb gebracht om mijn vrouw te helpen herstellen, nu geconfronteerd met een andere pijnlijke realiteit: ze wil scheiden.

Wat me diep raakt, is dat een van de belangrijkste redenen achter deze beslissing is dat ik ervoor koos om te blijven werken en geld in het laatje te brengen, in plaats van mijn baan op te zeggen en thuis bij haar te blijven.

Ik bevond me in een onmogelijke situatie. Enerzijds had mijn vrouw steun, zorg en iemand aan haar zijde nodig. Anderzijds had ons gezin geld nodig om te overleven, moesten medische kosten worden betaald en hadden onze dochters behoefte aan een stabiel thuis en basisbehoeften.

Ik koos ervoor om te blijven werken omdat ik vond dat het mijn verantwoordelijkheid was om voor mijn gezin te zorgen. Ik heb die beslissing nooit genomen omdat mijn vrouw me niets kon schelen. Ik nam die beslissing omdat ik probeerde ons gezin financieel boven water te houden in een ongelooflijk moeilijke tijd.

Ondanks al mijn inspanningen en opofferingen loopt ons huwelijk nu ten einde.

Ik vertel dit niet om mijn vrouw de schuld te geven of om iemand te vragen partij te kiezen. Ik wil gewoon eerlijk zijn over wat er is gebeurd en waarom ik op dit punt in mijn leven ben beland.

Mijn vrouw voelt zich nu beter en het gaat goed met onze dochters. Daar ben ik oprecht dankbaar voor.

Ik zit echter met een financiële last waar ik in mijn eentje niet meer uitkom.

Ik heb momenteel openstaande schulden uit twee bankleningen en een lening bij een niet-bancaire financiële instelling. Daarbovenop heb ik te maken met ongeveer € 450 aan echtscheidingsgerelateerde kosten.

Ik ben ook gedwongen geweest het huis te verlaten waar ik bij de ouders van mijn vrouw woonde, wat mijn situatie nog moeilijker heeft gemaakt.

Ondanks alles heb ik het werken niet opgegeven en blijf ik proberen mijn leven weer op te bouwen.

IK WIL BLIJVEN WERKEN. IK WIL MIJN BAAN NIET OPZEGGEN.

Elke dag leg ik ongeveer 200 kilometer heen en terug af om naar mijn werk te gaan. Ik ben elke dag bijna vier uur onderweg, gevolgd door een werkdag van acht uur.

Mijn auto heeft ernstige mechanische problemen, waaronder problemen met de besturing, en het is uiterst moeilijk en gevaarlijk geworden om ermee te rijden. Helaas heb ik momenteel geen financiële middelen om hem te repareren of te vervangen.

Ik blijf deze offers brengen omdat ik geen andere keuze heb. Ik heb mijn baan nodig, ik heb mijn inkomen nodig, en ik wil een verantwoordelijke vader blijven die voor zijn dochters kan zorgen.

Ik probeer kleding, eten en wat ik me verder nog kan veroorloven voor ze te kopen, zelfs als ik bijna niets meer voor mezelf overhoud.

Het grootste probleem is dat mijn salaris simpelweg niet voldoende is om mijn bestaande schulden en mijn basislevensbehoeften te dekken.

Elke maand probeer ik te betalen wat ik verschuldigd ben, maar er blijven zich nieuwe achterstallige betalingen en extra financiële verplichtingen opstapelen. In plaats van dichter bij financiële stabiliteit te komen, merk ik dat ik steeds verder achterop raak.

Ik voel me gevangen in een vicieuze cirkel waarin ik elke dag hard werk, maar toch geen stap vooruit lijk te komen. Mijn salaris gaat op aan schulden, en ik heb moeite om zelfs maar in de basisbehoeften van het leven te voorzien.

Ik wil niet meer zo leven. Ik wil niet elke maand proberen te overleven terwijl ik toekijk hoe mijn schulden groeien.

WAAROM IK UW HULP VRAAG

Ik probeer via deze inzamelingsactie € 2.000 bijeen te brengen.

Dit bedrag zou me helpen mijn openstaande bankschulden, mijn IFN-lening en de kosten in verband met mijn echtscheiding te dekken.

Ik vraag niet om geld zodat ik kan stoppen met werken of afhankelijk kan worden van anderen. Integendeel.

Ik vraag om een helpende hand zodat ik kan blijven werken, uit deze schuldencyclus kan komen en eindelijk de kans krijg om mijn leven op eigen kracht weer op te bouwen.

Ik wil mijn salaris kunnen ontvangen en dat gebruiken om van te leven, mijn verantwoordelijkheden na te komen en er voor mijn dochters te zijn, in plaats van te zien hoe mijn maandinkomen elke maand verdwijnt in achterstallige betalingen en opgestapelde schulden.

Ik weet dat 2.000 euro voor sommige mensen misschien een klein bedrag lijkt en voor anderen een aanzienlijk bedrag. Maar voor mij zou het het verschil kunnen maken tussen gevangen blijven in deze situatie en eindelijk de kans krijgen om opnieuw te beginnen.

Ik vraag niemand om al mijn problemen op te lossen. Ik vraag alleen om een beetje hulp om weer op eigen benen te staan.

Elke donatie, hoe klein ook, zou voor mij meer betekenen dan ik in woorden kan uitdrukken. En als je niet kunt doneren, zou het delen van mijn verhaal met anderen ook al een enorme hulp zijn.

Ik weet dat iedereen zijn eigen worstelingen, verantwoordelijkheden en financiële moeilijkheden heeft. Ik neem de vrijgevigheid van niemand als vanzelfsprekend aan.

Bedankt dat je de tijd hebt genomen om mijn verhaal te lezen, voor je begrip en voor alle steun die je me kunt bieden.

Ik heb gevochten voor mijn gezin, ik heb gevochten om door te gaan, en ik vecht nog steeds om mijn leven weer op te bouwen.

Ik wil niet opgeven. Ik heb alleen een beetje hulp nodig om weer op eigen benen te staan.

Met oprechte dankbaarheid,

Marian