Het verhaal tot nu toe Eind februari 2026 stond ons leven op zijn kop. Wat begon als een lichte ongemak en zwelling, veranderde al snel in een medisch noodgeval. Ondanks meerdere kuren met sterke antibiotica verslechterde mijn toestand, en op 24 maart 2026 onderging ik een ingrijpende operatie waarbij mijn linkerzaadbal en zaadstreng werden verwijderd.

Dit is een ongelooflijk zware last geweest voor mijn gezin. We hebben nog geen woorden gevonden om onze twee jonge dochters te vertellen dat hun vader kanker heeft; voorlopig weten ze alleen dat ik een operatie aan mijn 'midden' heb ondergaan. Mijn vrouw heeft tijdens deze hele beproeving ongelooflijke stress en angst doorgemaakt, terwijl ze de zorg voor onze meisjes in evenwicht moest houden met de angst voor wat er nog komen gaat.

De diagnose De laboratoriumresultaten brachten uiteindelijk het nieuws waar we zo bang voor waren: stadium IB testiculair seminoom. Uit de pathologie bleek dat de kanker was begonnen in te breken in nabijgelegen weefsels (stadium pT2) en kleine bloedvaten (LVI1), waardoor het risico dat de kanker elders in mijn lichaam terugkeert aanzienlijk is toegenomen.

De huidige strijd Mijn herstel is allesbehalve gemakkelijk geweest. Ik vecht momenteel tegen een postoperatief abces– een pijnlijke infectie op de plaats van mijn operatie die golven van misselijkheid en koud zweet veroorzaakt. De pijn in mijn lies is zo hevig dat ik momenteel niet in staat ben om te rijden, en ik ben afhankelijk van sterke voorgeschreven medicijnen om het dagelijkse ongemak te beheersen.

Ondanks deze tegenslagen zeggen mijn artsen dat ik "volledig actief" ben en een sterke kandidaat voor de volgende fase van de strijd: preventieve chemotherapie.

De dringende noodzaak Voordat ik met chemotherapie kan beginnen, heb ik een PET-scan nodig om met 100% zekerheid te bevestigen dat de kanker niet is uitgezaaid naar mijn lymfeklieren. In het openbare gezondheidszorgsysteem is de wachttijd voor deze cruciale scan drie maanden– een vertraging die simpelweg te gevaarlijk is bij een kwaadaardige diagnose.

Hoe u kunt helpen We zamelen geld in om de wachttijd van drie maanden te omzeilen en onmiddellijk een particuliere PET-scan te regelen, hier in Litouwen of in Riga. De kosten bedragen ongeveer € 1.650, en eventuele extra fondsen gaan naar de bijkomende kosten van het laten uitvoeren van deze scan in een ander land, de reis- en hotelkosten, en eventuele lopende kosten van mijn chemotherapie en herstel. Ik ontvang momenteel ook een aanzienlijk lager loon dan normaal omdat ik met 'ziekteverlof' ben. Dit zorgt voor extra stress bij mijn vrouw, die momenteel de belangrijkste kostwinner is.

Waarom vraag ik om hulp? Ten eerste heb ik me gerealiseerd dat ik dit niet alleen kan doorstaan – en ik ben zo gestrest en bezorgd dat de kanker zich verder heeft verspreid dat ik mezelf ziek maak van de zorgen, wat zeker niet helpt! Ook is er bij de levensverzekering die hierbij had moeten helpen een maas in de wet gevonden, waardoor ze slechts 1000 euro willen uitbetalen in plaats van 17.000 euro!! Ik maak me zo'n zorgen over de financiën dat ik zelfs overweeg weer aan het werk te gaan en dit alles uit te stellen, wat op de lange termijn wel eens veel erger voor me zou kunnen uitpakken. Tot slot wil ik gewoon genieten van de tijd die ik met mijn dochters en mijn vrouw heb – ik zeg dit niet alsof ik ga sterven – ik zeg het in de zin dat ik op dit moment alleen maar kan denken aan wat ik ga doen om dit op te lossen, waardoor mijn vrouw en dochters die tijd met mij missen terwijl ik me op hen concentreer.

Ik wil mijn geweldige collega's bedanken, die me tijdens deze periode zo goed hebben gesteund en me echt hebben geholpen om me geen zorgen te maken over het werk.

We wonen in het buitenland, met heel weinig directe hulp om ons heen – mijn vrouw is verpleegkundige en draait erg lange diensten. Zelfs als ik genoeg zou kunnen krijgen om mijn vrouw ergens mee te trakteren om mijn waardering te tonen, zou ik al heel dankbaar zijn.

Ik doe mijn best om te herstellen van de vorige operatie, maar probeer ook zo veel mogelijk te helpen met huishoudelijke taken en de zorg voor de kinderen... wat het herstelproces helaas verder vertraagt, omdat ik niet goed kan rusten en bijkomen... we hebben een paar vrienden die hebben geholpen – maar voor mij geldt: hoe sneller we dit achter ons kunnen laten... hoe beter

Elke bijdrage, hoe klein ook, brengt me een stap dichter bij een leven zonder kanker voor mijn vrouw en mijn dochters. Als je niet kunt doneren, overweeg dan alsjeblieft om mijn verhaal te delen. Bedankt voor je steun.