Mijn naam is Mary, ik ben 47 jaar oud en ik woon in Italië.

Tien jaar geleden stortte mijn leven in op een manier die ik nooit had verwacht. Mijn partner verliet me voor iemand anders en liep weg uit het huis dat we samen hadden opgebouwd — een huis dat op beider naam stond, met een hypotheek die we samen hadden afgesloten. Hij vertrok. Ik bleef. En ik bleef betalen.

Tegelijkertijd runde ik een kleine ijssalon waar ik dol op was. Toen trof de aardbeving van 2012 onze regio en vernietigde alles wat ik had opgebouwd. Ik moest sluiten, maar ik weigerde schulden achter te laten — ik betaalde elke leverancier, elke belasting, elke verplichting. Om dat te kunnen doen, sloot ik leningen af. Ik was een fabrieksarbeider met een bescheiden salaris. Er was geen andere manier.

Al tien jaar betaal ik de hypotheek alleen, plus twee leningen die ik heb afgesloten om te overleven en om het juiste te doen voor iedereen aan wie ik geld verschuldigd was. Ik heb nooit een betaling gemist. Niet één keer.

Nu moet mijn ex-partner uit de hypotheek en de eigendomsakte worden gehaald. Om dat te doen, eist de bank dat ik eerst de twee leningen – ongeveer € 50.000 – aflos, zodat mijn schuld-inkomstenverhouding het toelaat dat de hypotheek op mijn naam alleen wordt overgeschreven. Zonder dat dreig ik mijn huis volledig te verliezen.

Mijn doel is € 50.000 – het minimum dat ik nodig heb om de leningen af te betalen en de hypotheek eindelijk op mijn naam te laten zetten. Als ik het geluk heb om € 80.000 te halen, zou ik de volledige resterende hypotheek kunnen afbetalen en dit hoofdstuk voor eens en voor altijd afsluiten, zonder dat er nog schulden boven mijn hoofd hangen.**

Verkopen is geen oplossing: het huis is minder waard dan toen we het kochten, een nieuwe hypotheek zou moeilijker te krijgen zijn, en – eerlijk gezegd – ik kan niet huren met mijn hond, mijn katten en mijn konijnen. Zij zijn mijn familie. Zij zijn de reden dat ik ben doorgegaan.

Ik vraag niet om liefdadigheid. Ik vraag om een kans om eindelijk een hoofdstuk af te sluiten dat al jaren geleden had moeten worden afgesloten, en om het huis te behouden waarvoor ik nooit heb opgehouden te vechten.

Elke bijdrage, hoe klein ook, brengt me een stap dichterbij. Als u niet kunt doneren, kost het delen van deze pagina niets en betekent het alles.

Hartelijk dank. Mary