Mijn naam is Veronica en ik ben 18 jaar. Mijn ouders zijn overleden terwijl ze op weg waren naar de begrafenis van hun eigen ouders. Deze reis, die weliswaar door verdriet overschaduwd werd maar toch belangrijk was, had bedoeld moeten zijn om afscheid te nemen van de familie en hun dierbaren te eren. In plaats daarvan sloeg het noodlot toe en verloor ik hen allebei in één klap. In één dag verloor ik mijn ouders en de toekomst die ik me had voorgesteld. Ik stond er alleen voor met de zorg voor mijn zeven jonge broers en zussen. We waren allemaal kapot en radeloos, en probeerden te begrijpen hoe zoveel dingen ons zo brutaal konden worden ontnomen. Sindsdien is het leven ontzettend zwaar. Er zijn dagen waarop de pijn en de verantwoordelijkheden me overweldigen en ik de neiging heb om het op te geven. Er zijn ook dagen dat we niet genoeg te eten hebben en dat ik me machteloos voel als ik zie hoe mijn broers en zussen honger lijden. Ondanks al deze pijn houd ik vol voor hen. Ik hou heel veel van mijn broers en zussen, maar ik kan niet alles alleen op me nemen. Ik doe een beroep op uw vrijgevigheid, zodat we deze beproeving kunnen doorstaan en ons leven met waardigheid en hoop weer kunnen opbouwen.