We gingen erheen en brachten de kinderen eten en kleding; we probeerden contact met ze te maken, met ze te spelen en ze aan te moedigen – dingen die we op dat moment konden doen. Later begonnen we heel veel vrienden en kennissen mee te nemen naar deze tehuizen; we probeerden ons in te zetten en te helpen. Helaas verliep het niet altijd zoals we hadden verwacht en realiseerden we ons dat er een bepaalde mentaliteit heerste onder de mensen die in deze kindertehuizen werkten, en daar konden we in geen geval veel aan veranderen. 

 Ik realiseerde me dat er op straat heel veel straatkinderen waren, kinderen die gedwongen waren te bedelen, kinderen die niet wisten hoe ze moesten spelen en ruzie maakten. Ik wilde heel graag betrokken raken bij het leven van deze kinderen en zo is ‘Het wonder tussen de flatgebouwen’ begonnen. We zijn deze kinderen bij elkaar gaan brengen, hebben speelgoed voor ze gekocht en zijn met ze gaan spelen. We hebben een hele zomer doorgebracht met spelen met de kinderen tussen de flatgebouwen. We hebben ze geleerd hoe ze moesten spelen, hoe ze zich moesten gedragen; we leerden elkaar kennen, gingen met elkaar om en spraken over bepaalde dingen in het leven. Een zomer waarin de kinderen gedachten over de toekomst begonnen te vormen; veel van hen waren gestopt met school. Toen september naderde, stelde ik voor om naar school te gaan, met de leraren te praten, hen in te schrijven, schoolspullen voor hen te kopen en aan een nieuw schooljaar te beginnen.