Jarenlang hebben we te kampen gehad met gezondheidsproblemen, ernstige medische aandoeningen en stress, en toch hebben we keihard gewerkt om ons leven zo goed mogelijk te maken. Helaas is het ons in de huidige economische situatie niet gelukt om ons doel te bereiken: een eigen plekje vol geluk en vreugde. Een thuis!

Mijn man (44) verhuisde naar een ander land om bij mij (31) te zijn, waar hij de taal niet spreekt en de cultuur niet begrijpt. Hij maakte mij de gelukkigste persoon op aarde, maar kreeg twee maanden na onze trouwdag een beroerte, verloor zijn baan en kreeg geen salaris meer. De angstaanjagende dagen die volgden waren gevuld met oprechte angst, verdriet, maar ook hoop, terwijl we vastzaten in een vicieuze cirkel van een existentiële crisis. Toen kwam Covid, geen werk, rondkomen van één salaris, inclusief het ondersteunen van mijn ouders, veel schulden, geen uitweg. Sindsdien is het een worsteling geweest.

Tot op de dag van vandaag staan we nog niet stevig op eigen benen. Ze zeggen dat je niet zwak bent als je om hulp vraagt, dus we dachten: laten we het eens proberen.

We steunen elkaar met liefde en steun, maar we willen graag iets opbouwen dat we samen kunnen koesteren en onze droom waarmaken.

Alvast bedankt!