Hallo, mijn naam is Alice en ik ben 35.

Vorig jaar is mijn vader overleden en bleef ik helemaal zonder familie of vrienden achter.

Omdat hij tijdens zijn leven aan een verzamelstoornis leed, heeft hij nooit iets opgeruimd of weggegooid. Ik heb jarenlang mijn eigen gezondheid opgeofferd voor hem, omdat hij de enige familie was die ik had. In ruil daarvoor liet hij me achter met een uitgebrand huis vol levensbedreigende ziekten en afval dat ik moest opruimen. De afgelopen 9 maanden heb ik gedaan wat ik kon, maar ik begin hier langzaam mijn verstand te verliezen, dus wil ik de kracht van sociale media inzetten om mensen te vinden die me kunnen helpen. Als je in een soortgelijke situatie zou zitten, zou je weten hoeveel dit allemaal kost. Ik heb zelfs geen ramen op de tweede verdieping. De enige verwarming is een houtkachel in mijn kamer, want het repareren van de verwarming kost 2.500 €. Help me alsjeblieft om het warmer te hebben dan vorige winter en nog meer afval kwijt te raken. Bedankt allemaal🫶🏻

De volledige Tsjechische versie vind je hier

Tsjechisch hieronder 👇

In mijn eentje tegen de ruïne en het verleden: help me mijn huis op te ruimen na het pathologische verzamelgedrag van mijn overleden vader 

Het verhaal van mijn strijd: 

Als het leven je een puinhoop bezorgt en je er helemaal alleen voor staat

Hallo allemaal,

mijn naam is Alice, ik ben 35 jaar en sta voor de zwaarste beproeving van mijn leven. Het is voor mij nooit gemakkelijk geweest om om hulp te vragen. Ik ben altijd iemand geweest die alleen op mezelf vertrouwde. Als enig kind heb ik moeilijke tijden doorgemaakt — ik zat op het dieptepunt, worstelde met schulden en ziekte, maar ik vond altijd de kracht in mezelf om weer op te staan en verder te gaan. Ik heb een nieuw leven opgebouwd in het buitenland, waar ik de afgelopen 7 jaar heb doorgebracht. Ik had een prachtig appartement in Duitsland en het gevoel dat het eindelijk de goede kant op ging. Eindelijk had ik voor het eerst tijd voor mezelf; ik hoefde niet meer achter iemand op te ruimen of voor iemand te zorgen (zoals ik al deed sinds mijn twaalfde, toen mijn moeder me in de steek liet om drugsverslaafde en prostituee te worden).

Eindelijk had ik tijd om mijn wonden te helen en mezelf weer terug te vinden.

Maar toen kwam september vorig jaar — en binnen één dag stortte alles in als een kaartenhuis.

Een sterfgeval in het buitenland en de terugkeer naar de nachtmerrie

Mijn vader stierf plotseling in Griekenland. Hoewel onze relatie niet eenvoudig was en mijn vader geen ideale vader was, was hij de enige die ik nog over had in mijn familie (de rest van de familie leeft niet meer of is ten prooi gevallen aan alcoholisme en verslavingen). Het vervoer van het stoffelijk overschot, de opslag, de crematie en de begrafenis in het buitenland kostten me 4.500 euro, nog voordat ik de Tsjechische grens had kunnen overschrijden.

Ik moest halsoverkop mijn geliefde appartement in het buitenland verlaten, het leven dat ik daar had opgebouwd achterlaten en terugkeren naar Tsjechië. Ik dacht dat ik hier ten minste een basis zou vinden om op terug te vallen. In plaats daarvan kwam ik terecht in een puinhoop – letterlijk en figuurlijk.

Een huis vol afval, knaagdieren en kou

Mijn vader leed aan een ernstige vorm van hoarding. Zijn hele leven lang had hij zelfs de spullen van zijn eigen ouders niet opgeruimd. Drie jaar geleden bracht ik Kerstmis hier door om te helpen ten minste de woonkamer op te ruimen, waar hij het grootste deel van zijn tijd doorbracht, zodat hij die kon schilderen – ik heb alles weggehaald, ingepakt en sommige spullen weggegooid, om er na zijn overlijden achter te komen dat hij alles weer had teruggebracht. Zelfs de stapels kranten die ik drie jaar geleden had ingepakt, lagen er nog steeds. Ik had zin om te huilen en dat heb ik sindsdien nog steeds; ik rouw om mijn vader, om het feit dat ik op mijn 35e helemaal alleen ben achtergebleven, ik rouw om mijn verloren leven dat ik zo lang heb opgebouwd, en toch word ik elke dag wakker in die gruwel die ik nu ‘thuis’ noem. 

Ik heb een groot huis geërfd dat letterlijk tot aan het plafond volgestouwd was met afval, oude rommel, muizenpoep en schimmel.

En alsof dat nog niet genoeg was:

het huis was al lange tijd onverwarmd, doorgevroren en gedeeltelijk door brand beschadigd.

In het hele huis was er geen warm water of verwarming.

Op de tweede verdieping moeten er nog twee ramen worden dichtgemetseld, waardoor het rechtstreeks in het gebouw regent en er water naar binnen sijpelt.

Toen ik de staat om hulp vroeg, kreeg ik geen cent — omdat ik de afgelopen 7 jaar in het buitenland had gewoond en gewerkt. En toen ik een aanvraag indiende bij het arbeidsbureau, vertelden ze me dat, aangezien ik er al enkele maanden woon, het toch geen levensbedreigende omgeving is en ik daarom geen recht heb op zelfs maar een eenmalige uitkering van de staat. 

Ik heb de winter van 2025 alleen overleefd doordat ik had geleerd hout te hakken en in de kachel oude kapotte meubels, planken en houten pallets verbrandde, zodat ik voor het eerst in mijn leven niet zou bevriezen. Respect voor onze voorouders!!!

Alles alleen

Mensen van buitenaf zien alleen maar een ‘groot huis’ en denken dat ik geluk heb gehad. Ze zien echter niet dat het binnen vriest en regent en dat ik hier leef onder omstandigheden die schadelijk zijn voor mijn gezondheid.

Ik heb geen grote familie die me te hulp zou schieten. Mijn beste vriendin is moeder van twee kleine kinderen en kan zelf amper rondkomen. Een vriend werkt in Duitsland en als hij eens in de 2-3 weken langskomt, wil ik hem niet als slaaf misbruiken. En dus ruim ik elke dag in mijn eentje op, sorteer ik, sjouw ik met zware zakken en verkoop ik alles wat ook maar enige waarde heeft, alleen maar om de basiskosten te betalen en de buren te ontlasten van de stank en de rommel die mijn vader hier heeft achtergelaten.

Ik kom erachter dat hier niets legaal was, dat er bij alles wel een of ander probleem kleeft en dat ik dit allemaal zomaar in mijn schoot geworpen heb gekregen.

Waarom vraag ik jullie om hulp?

Ik ben gewend geraakt om mijn tanden op elkaar te zetten en te vechten. Maar nu voel ik dat mijn fysieke en mentale krachten definitief opraaken. Ik kan die enorme berg vuil, knaagdieren en besmettelijk afval fysiek noch financieel zelf wegvoeren en ontsmetten.

Het streefbedrag van 2.000 € (ongeveer 50.000 CZK) zal me helpen de allerbelangrijkste stap te zetten naar een menswaardige woonomgeving:

het regelen van professionele ontsmetting, ongediertebestrijding en rattenbestrijding op de eerste verdieping, zodat de omgeving gezond en veilig is om in te wonen.

Het betalen van grote afvalcontainers en het afvoeren van al het opgehoopte afval dat ik tot nu toe met mijn eigen handen heb opgeruimd en gesorteerd.

Hoe kunt u helpen?

Met elke financiële bijdrage: zelfs een bedrag ter waarde van één kopje koffie (50–100 Kč) betekent voor mij een enorme stap vooruit en geeft me hoop dat ik er niet alleen voor sta.

Door dit verhaal te delen: als u geen financiële bijdrage kunt leveren, deel deze inzamelingsactie dan alstublieft op uw sociale media. Hoe meer mensen over mijn strijd horen, hoe groter mijn kans is om de waardigheid van deze plek te herstellen.

Ik dank iedereen uit de grond van mijn hart voor alle hulp, vriendelijke woorden en het delen van dit bericht.

Met respect en dankbaarheid, 

Jullie Alice