Hallo, ik heb altijd geprobeerd iedereen te helpen als dat binnen mijn mogelijkheden lag. Of het nu in het openbaar was of binnen mijn familie. Nu heb ik zelf hulp nodig en heeft iedereen me de rug toegekeerd. Ik heb een zoontje met wie ik bij mijn vriend woonde en alles leek rozengeur en maneschijn. Mijn vriend is jonger en kinderloos en ik dacht dat we daarover uit waren. Totdat de ongelooflijke druk van zijn naaste familie begon. Ik, die hem geen eigen kind geef, zou zijn leven verpesten en hij zou er spijt van krijgen. Hij dacht dat het wel over zou gaan en liet het op zijn beloop. Helaas escaleerde het tot het punt waarop ik persoonlijk werd bedreigd. En hoe is het afgelopen? Ik moet zo snel mogelijk, het liefst gisteren nog, verhuizen, samen met mijn zoon. Het ergste is dat ik een jaar geleden als zelfstandige ben begonnen om me volledig aan mijn zoon te kunnen wijden, en daarmee mijn droom heb verwezenlijkt. Helaas duurde het geluk niet lang en heb ik nu geen spaargeld om na dit alles ergens opnieuw te kunnen beginnen. Ik heb geld nodig voor de eerste kosten van een woning, zodat ik een appartement kan huren. Alleen al het tekenen van het contract en de hoogte van de borgsom zijn enorme bedragen. Ik vraag voor mijzelf en mijn zoon om een klein wonder, zodat we opnieuw en beter kunnen beginnen, zodat dit zo min mogelijk invloed heeft op mijn zoon en we een plek hebben om te verblijven.