Hallo, ik vind het gênant om om hulp te vragen, maar ik heb geen andere keuze. Misschien kan mijn verhaal jullie overhalen om een bedrag naar keuze te doneren. Neem even vijf minuten de tijd om mijn verhaal te lezen. Ik ben in 1997 geboren, op een dag in juli, in een gezin dat van buitenaf gezien perfect lijkt…maar in werkelijkheid was het een nachtmerrie: een zus die jarenlang werd misbruikt door een gewelddadige vader, een dronken, gewelddadige man die ons bijna elke dag sloeg, een moeder die inmiddels invalide was. We zijn van huis weggelopen en hebben door heel Italië van huis naar huis gezworven om aan de terreur van mijn vader te ontsnappen. We hebben in opvangtehuizen gewoond, opvanghuizen, aten bij de Caritas en bij hulporganisaties... we leefden zonder warm water en gas... we droegen kleren die niet van ons waren... Maar niets heeft ons tegengehouden! Ik heb al vanaf mijn jeugd hard gewerkt en van alles gedaan! Van ober tot arbeider, van bezorger tot receptionist, magazijnmedewerker en elektricien-assistent… Ik heb ook gestudeerd en met veel moeite mijn diploma in boekhouden gehaald! Ik heb altijd geprobeerd mijn moeder hoop te geven; ik heb zelf mijn rijbewijs betaald en ging op de fiets naar mijn werk, daarna heb ik gespaard en een auto gekocht...mijn moeder hielp me een beetje met haar invaliditeitsuitkering van 280 euro, maar ze had veel gezondheidsproblemen: een verlamde arm, een pacemaker en na jaren en jaren dialyse heeft ze een transplantatie ondergaan. Ik heb altijd gedaan wat ik kon en stond elke dag weer op...Zonder familie... zonder vrienden en... zonder liefde... maar nu... kan ik het niet meer... ik zit in een donkere limbo... ondanks psychiatrische hulp... zit ik op mijn knieën en kan ik niet meer opstaan...de rekeningen overspoelen me en de schulden stapelen zich op... ik kan niet sterk zijn... ik heb geen vrienden... ik heb geen familie... ik heb niets... en toch word ik elke dag wakker en probeer ik overeind te blijven... ik rook niet, gebruik geen drugs en drink geen alcohol. Ik geef niet toe aan bepaalde verleidingen. Om een aalmoes vragen is het laatste redmiddel… het is iets wat ik nooit zou doen… en toch… hier ben ik dan… ik heb zoveel te vertellen, misschien zou ik jarenlang kunnen praten, maar ik blijf stil… het bedrag dat ik vraag is om even op adem te komen…zuurstof... om de rekeningen te betalen, boodschappen te doen, de auto te onderhouden en wat opzij te zetten... om op adem te komen en weer op te staan! Om weer op zoek te gaan naar werk! Zodra de rekeningen zijn betaald, wil ik met opgeheven hoofd weer cv’s gaan uitdelen! Het bedrag...ik weet niet of het veel of weinig is, maar voor mij… is het de manier om adem te halen, te betalen en verder te gaan met mijn hart op de tong… en voor wat het waard is… zeg ik jullie: dankjewel. Dankjewel en sorry… als jullie contact met me willen opnemen en me om meer willen vragen, al is het maar om te praten… doe dat gerust.