Ik ben een 52-jarige man uit Griekenland, en mijn leven is een strijd geworden tussen wanhoop en waardigheid. Nog maar een paar jaar geleden had ik een stabiele baan als filiaalmanager in de financiële sector. Ik werkte hard, zorgde voor mijn vrouw en onze drie kinderen, en hoewel we niet rijk waren, leefden we comfortabel. Maar alles veranderde na de economische crisis in Griekenland. Mijn baan werd ondraaglijk; ik werd gedwongen mensen met executieverkoop te dreigen in plaats van hen te helpen hun dromen te verwezenlijken.

In 2018 waagde ik de sprong in het diepe. Ik verliet de bank en stak al mijn spaargeld in het opzetten van een bedrijf, in de hoop een betere toekomst voor mijn gezin te creëren. Toen sloeg de pandemie toe en gooide alles overhoop. Na twee jaar van lockdowns en financiële worstelingen verloor ik alles: mijn bedrijf, mijn spaargeld en uiteindelijk ook mijn huwelijk. Mijn vrouw vroeg me het huis te verlaten, en hoewel dat me diep raakte, wilde ik niet het risico lopen onze kinderen de pijn van een juridische strijd te laten doorstaan. Sindsdien probeer ik mijn leven weer op te bouwen, maar vacatures zijn schaars in Griekenland, vooral voor iemand van mijn leeftijd.

Ik heb tijdelijke baantjes aangenomen, alles verkocht wat ik maar kon, en ben zelfs aangewezen geweest op de goedheid van vrienden om het hoofd boven water te houden. Ik woon in de halfkelder van mijn broer, wetende dat hij van plan is die binnenkort te verhuren. Ik heb amper genoeg geld voor eten, en wat het meest pijn doet, is dat ik het me niet kan veroorloven om quality time met mijn kinderen door te brengen. De afstand tussen ons wordt elke dag groter.

Toch heb ik de hoop nog niet opgegeven. Ik heb mogelijkheden in Noord-Europa onderzocht, waar ik genoeg zou kunnen verdienen om mijn leven weer op te bouwen en mijn gezin op een waardige manier te onderhouden. Ik heb een potentiële baan op het oog, maar het ontbreekt me aan geld om de benodigde opleiding en verhuizing te betalen. Als ik € 6.000 bij elkaar kan krijgen, zou ik eindelijk het tij kunnen keren.

Ik droom van een nieuw leven – een leven waarin ik eenvoudig, maar met trots kan leven. Ik stel me voor dat ik in een klein huisje woon, midden in de natuur, met mijn hond Phoenix aan mijn zijde. Hij is een asielhond die zelf ook moeilijke tijden heeft meegemaakt, en zijn veerkracht inspireert me. Ik zou mijn vrije tijd besteden aan het verzorgen van bonsaiboompjes, gitaar spelen en genieten van de kleine dingen in het leven.

Ik ben altijd te trots geweest om hulp te vragen, maar nu heb ik geen keuze. Als genoeg mensen een klein bedrag zouden kunnen bijdragen, zou ik een nieuwe start kunnen maken. Ik ben van plan mijn reis – van wanhoop naar waardigheid – vast te leggen door een roadtrip met Phoenix van Griekenland naar Noord-Europa te filmen. Ik zal mijn verhaal delen met degenen die me steunen, en laten zien hoe hun vriendelijkheid mijn leven heeft veranderd.

Ik vraag niet om rijkdom – alleen om een kans om in waardigheid te leven en voor mijn kinderen te zorgen. Als je kunt helpen, verander je niet alleen mijn leven, maar herinner je me er ook aan dat er nog steeds medeleven bestaat in de wereld. Bedankt dat je mijn verhaal in overweging neemt.