Een fles in zee.

Ontmoeting met de vader van mijn zoon in 2009. Huwelijk in 2014. Mijn man raakt in augustus 2016, toen ik acht maanden zwanger was, betrokken bij een ernstig verkeersongeval. Levensbedreigende toestand, ernstig hoofdletsel van 7,5/15. In september 2016 wordt onze zoon Naim geboren.

Jarenlang zag ik hoe de onzichtbare gevolgen van het ongeluk bij mijn man steeds erger werden en ons leven verwoestten. Scheiding, gevangenisstraf voor hem, in verband met de gevolgen van zijn gedragsstoornissen, afwijzing door artsen en specialisten, 8 jaar van rondzwerven, overleven, vechten om zijn gevolgen duidelijk te maken, vergeefse strijd, en vervolgens verbetering van de gevolgen sinds 2022, de stabiliteit keert eindelijk terug, mijn zoon is blij zijn vader onder goede omstandigheden terug te zien, ze hebben volop plannen... brengen enorm veel tijd samen door sinds de voorwaardelijke vrijlating van zijn vader. Mijn man neemt zijn rol als vader weer op zich met liefde en het verlangen de verloren tijd met zijn zoon in te halen.

Toen hij uit de gevangenis kwam, terwijl zijn zoon op hem wachtte, werd mijn man direct opgepakt door de grenspolitie, omdat zijn aanvraag voor verlenging van zijn verblijfsvergunning was afgewezen vanwege zijn gevangenschap.

Gevangenschap direct als gevolg van zijn letsel, 7 jaar om medische onderzoeken af te ronden... een zeer traag rechtssysteem, we hebben geen tijd gehad om onze zaak voor de rechter te brengen, de dader is vrij, mijn man wordt uitgezet naar Marokko ondanks zijn familiebanden en zijn verblijf in Frankrijk sinds 2004, en we lopen het risico nooit de schadevergoeding te ontvangen voor het ongeval dat ons leven heeft verwoest.

Vandaag sta ik er alleen voor met mijn zoon, ik lijd aan een langdurige depressie, te veel beproevingen om te dragen.

Ik ga op zoek naar manieren om mijn zoon elke vier maanden naar zijn vader in Marokko te brengen; ik zoek een financiële oplossing, ik weet niet hoe ik dit moet aanpakken, maar mijn prioriteit is om mijn zoon naar zijn vader in Marokko te brengen.

We hebben veel onrechtvaardigheden en tegenslagen meegemaakt. Mijn zoon van 8 huilt elke dag omdat hij zijn vader mist, die zelf ook lijdt onder de afstand tot zijn zoon.

Als mijn verhaal u raakt, dank ik u voor uw hulp.