Ik ben 33 jaar, heb de diagnose schizoaffectieve stoornis en leef van een kleine arbeidsongeschiktheidsuitkering, terwijl ik financieel verwaarloosd word, in een emotioneel misbruikend en giftig gezin, en onder algemene onderdrukking en een gebrek aan kansen in een klein stadje in Roemenië. Autisme bij volwassenen wordt grotendeels genegeerd en het medisch inzicht in of zelfs de ontvankelijkheid voor dit begrip bestaat in dit land eigenlijk niet, althans niet in kleine steden waar men geen weet heeft van de toegang tot dergelijke diensten.

Ik heb echter meer dan een jaar geleden een arts gevonden die hier open zou kunnen staan voor het beoordelen van ASS bij volwassenen. De kosten hiervan, aangezien het een privépraktijk betreft, en de locatie, kunnen echter variëren van 100 euro en hoger. Mijn uitkering bedraagt minder dan 100 euro per maand en mijn uitgaven gaan naar zaken als basisbehoeften en reiskosten.

Hierdoor ben ik gedwongen mijn medische onderzoeken en behandelingen maandelijks uit te stellen en blijven veel van mijn andere aandoeningen ononderzocht en onbehandeld.

Mijn medische behoeften omvatten:

Ik heb onderzoeken en scans nodig om mijn lever, galwegen en darmen te laten bekijken, aangezien ik galwegproblemen heb gehad waarbij ik erg ziek werd door stressvolle omstandigheden of omgevingen. Sinds december 2025 woon ik nog steeds in dezelfde omgeving die mij ziek maakte en mijn aandoeningen zijn toegenomen en blijven nog steeds ongediagnosticeerd.

Een langdurige neus- en keelaandoening (chronische rhinitis) die niet is onderzocht en behandeld. Daarvoor heb ik een endoscopie nodig, die ongeveer 50-60 euro kost.

Lumbale en cervicale degeneratieve schijfaandoening waarvoor ik fysiotherapie kan ondergaan die grotendeels wordt vergoed door het openbare gezondheidszorgsysteem, maar ik moet zwemlessen volgen om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Ik ben thuis begonnen met lichte oefeningen – wat mijn pijn en mobiliteit aanzienlijk heeft verbeterd – en heb geprobeerd te joggen, maar dat laatste kan schadelijk zijn voor mijn rug en ik heb meestal veel tijd nodig om te herstellen, waardoor het moeilijk is om het vol te houden. Bewegen is essentieel voor het beheersen en reguleren van mijn geestelijke gezondheid en ik zou graag de mogelijkheid hebben om een sportschoolabonnement te betalen of me bij een dansgroep aan te sluiten, maar dat kan ik niet met mijn toelage.

Wat betreft IBS en voedingsbehoeften heb ik vaak honger geleden omdat ik IBS-symptomen moest vermijden.

IBS: een langdurige aandoening die nauw verband houdt met mijn geestelijke gezondheid, maar omdat ik financieel afhankelijk ben van iemand anders, maak ik zelden mijn eigen voedingskeuzes. Voor mijn IBS heb ik onderzoeken nodig die vanaf 50 euro kunnen kosten om mijn behoeften en behandeling te verduidelijken.

In 2024 wilde ik beginnen met het maken van YouTube-video's waarin ik vertel over mijn ervaringen als iemand met een psychische aandoening in dit land en hoe de denkwijzen, verhalen en medische modellen mensen met onzichtbare beperkingen, mensen met een vorm van ASS of neurodiversiteit enzovoort, niet echt en op de juiste manier helpen of in hun kracht zetten.

Het is mijn bedoeling om duidelijkheid en bevestiging te krijgen over mijn diagnoses, en hopelijk een stem van verandering te zijn voor de manier waarop dit land omgaat met geestelijke gezondheid en met degenen die niet alleen lijden onder hun aandoeningen, maar ook onder de belemmerende structuren die hen dwingen afhankelijk te zijn van of om te gaan met anderen, op onwaardige en onrechtvaardige manieren.