Als je dit leest, komt dat waarschijnlijk doordat je leven dat van Fabry heeft gekruist, of misschien ben je hier toevallig terechtgekomen en heb je hem nooit gekend.

Mijn man is een paar dagen geleden overleden, na een ziekte waarmee hij al een paar jaar leefde, toen onze meisjes al geboren waren. Ondanks de kracht, de ongelooflijke vitaliteit en de vreugde die hem altijd hebben gekenmerkt, heeft de ziekte hem onterecht en voortijdig van ons weggenomen, waardoor een leegte is achtergelaten die niets en niemand ooit zal kunnen opvullen, in het leven van iedereen die hem heeft gekend en van hem hield.

Toch heeft Fabry geen wanhoop achtergelaten, maar juist levenslust, een blik op de toekomst; hij heeft ons doorzettingsvermogen en moed nagelaten, want dat was hij, en ik wil voortbouwen op wat wij waren, op wat hij was, voor mij en voor onze dochters.

Met deze gevoelens, maar ook met grote nederigheid en tegelijkertijd waardigheid, heb ik besloten deze inzamelingsactie te starten. Met slechts één inkomen en de meisjes die nog klein zijn, weet ik dat de weg lang zal zijn, zeker vol vreugde maar ook onvermijdelijk moeilijk. Het is ondenkbaar voor mij om de huidige hypotheek te blijven betalen, maar met 40.000 euro en wat inspanning zou ik de maandlast moeten kunnen verlagen tot een bedrag dat voor mij haalbaar is, en ons huidige huis kunnen behouden. Een utopie? Misschien. Maar ik heb tegen mezelf gezegd dat ik het moet proberen.

Ik bedank iedereen oprecht die een donatie wil doen, ook als die anoniem of symbolisch is; ik bedank ook iedereen die even de tijd heeft genomen om deze paar regels te lezen, want als je geen donatie kunt of wilt doen, hoop ik dat je op je beurt hoop, vertrouwen of inspiratie ontvangt, zoals ik die heb gekregen door het lezen van zoveel trieste verhalen, die allemaal het buitengewone verlangen delen om er "bovenop te komen".