Mijn jeugd was geen jeugd, maar een vroege strijd om te overleven. Ik ben geboren in een gezin dat door armoede werd geteisterd, en mijn herinneringen aan die eerste jaren bestaan uit ontberingen en een voortdurend gebrek aan het nodige. Het huis van mijn grootouders werd al snel onze toevluchtsoord, een plek waar we, ondanks de ontberingen, probeerden wat stabiliteit te vinden, die al snel werd verstoord door de arrestatie van mijn vader voor een gruwelijke misdaad die mijn familie voor altijd heeft getekend.

Vanaf dat moment was ons leven een aaneenschakeling van gesloten deuren en vijandige handen. Het klooster, dat een veilige haven had moeten zijn, veranderde in een nieuwe bron van pijn en mishandeling. De plaatsing bij een nieuw pleeggezin bleek al snel een nachtmerrie van mishandeling en angst, waardoor we gedwongen werden opnieuw te vluchten, een wanhopige terugkeer naar het enige dat nog op een thuis leek: mijn grootouders.

De adolescentie bracht een nieuw, hartverscheurend verlies met zich mee: het overlijden van mijn grootvader. Op slechts 14-jarige leeftijd werd ik niet alleen geconfronteerd met het verdriet, maar ook met de last van de schulden die op ons kwetsbare bestaan drukten. Zonder aarzelen ging ik aan het werk, zette ik door en probeerde ik een toekomst op te bouwen op zo'n wankele basis.

Een tijdlang leek het erop dat mijn doorzettingsvermogen en opoffering hun vruchten zouden afwerpen. Maar de pandemie heeft alles weggevaagd. Door de ziekte van mijn oma moest ik mijn baan opzeggen om voor haar te zorgen, en sindsdien is herstel een luchtspiegeling gebleven. Vandaag de dag is mijn werk onzeker, verdien ik nauwelijks iets en woon ik in het huis dat van mijn grootmoeder was, een dak boven ons hoofd dat haar kinderen ons nu dreigen af te nemen.

Maar mijn strijd is niet alleen voor mijzelf. Ik vang mijn zus en haar twee kinderen op, die zijn gevlucht voor een gewelddadige partner. De grootste angst is dat, zonder een veilig huis, de sociale dienst hen bij ons weg kan halen. Die onschuldige kinderen, die al getekend zijn door het leed, verdienen een rustige toekomst, een plek die ze echt thuis kunnen noemen.

Vandaag wend ik me tot u met mijn hart op de tong. Elke donatie van u, hoe klein ook, kan het verschil maken tussen wanhoop en hoop. Uw hulp kan ons een dak boven ons hoofd bieden, een veilige haven voor deze kinderen, en de kans om ons leven weer op te bouwen. Ik smeek u, open uw hart en steek een helpende hand uit. Hartelijk dank voor uw vrijgevigheid.