Kæra frú/herra,

Leyfið mér að deila með ykkur sögu minni, sem hófst fyrir átta árum og hefur gjörbreytt lífi mínu síðan þá. Ég veiktist alvarlega frá einum degi til annars. Það sem er eðlilegt fyrir aðra – að borða, vinna, gleði hversdagslífsins – er orðið óuppfyllanlegur draumur fyrir mig.

Stöðugur, óbærilegur sársauki birtist á einum stað í kviðnum, eins og ég væri stöðugt að þjást af krampa í meltingarvegi. Ég get aðeins linað hann stundum með miklum þrýstingi – þannig eyði ég hverjum degi. Að borða er ekki gleðiefni fyrir mig, heldur kvöl: Ég get varla borðað og á erfitt með að viðhalda þyngdinni. Ég þurfti að útrýma næstum öllu úr mataræðinu mínu, en jafnvel þær fáu fæðutegundir sem ég gæti í orði kveðnu borðað valda sársauka.

Undanfarin ár hef ég gert allt sem í mínu valdi stendur til að finna orsök veikinda minna. Ég hef leitað til ótal lækna um allt land, prófað hefðbundnar og óhefðbundnar meðferðir og gengist undir þrjár aðgerðir, en samt er ég enn á sama stað. Greiningin, sem var erfið að ákvarða, er sú að meðal annars virka taugarnar í þörmum mínum ekki rétt. Þeir tala aðeins um einn möguleika: magaop, en það er engin trygging fyrir því að það sé í raun lausn.

Sjúkdómurinn hefur ekki aðeins eyðilagt líkama minn heldur allt líf mitt. Ég missti ekki aðeins vinnuna mína heldur líka drauminn minn – að verða móðir. Vegna veikindanna hefur þetta ekki verið mögulegt hingað til, jafnvel þótt það hafi verið mín heitasta ósk. Ég hefði samt möguleika ef ég gæti náð mér fljótt, en ég þarf læknisaðstoð til þess, sem ég hef ekki efni á núna.

Hjónaband mitt fór líka í sundur. Í fyrstu stóðu fjölskylda mín og eiginmaður með mér og trúðu því að ég myndi ná mér. En með árunum hefur vonin dofnað og í dag er ég ein eftir með sársaukann minn. Ég bý í viðkvæmu sambandi sem gleypir mig ekki aðeins líkamlega heldur einnig andlega.

En þannig er ég ekki. Í grunninn er ég glaðlynd og húmorsrík kona sem elskar að lifa, berst og gefst aldrei upp. En nú finn ég að ég get ekki haldið áfram ein lengur. Ég vil ekki lifa svona, ég vil ekki sætta mig við að sársauki og hjálparleysi skilgreini líf mitt.

Hingað til hef ég aldrei beðið um hjálp. Ég hef alltaf kosið að gefa, en nú er ég neydd til að leita til þín. Ég trúi enn að það sé til læknir, meðferð sem getur hjálpað mér. En til að komast þangað þarf ég stuðning.

Vinsamlegast, ef þið getið, hjálpið mér að halda áfram baráttunni og fá tækifæri til að lifa eðlilegu lífi. Ég lýsi yfir mínu dýpsta þakklæti fyrir allan stuðning.

Með þakklæti í hjarta og þökkum.