Eftir 12 ára hjónaband komst ég að því að ég bjó með sjálfsdýrkandi einstaklingi... niðurlægingu, barsmíðum, ég þarf ekki einu sinni að lýsa því, andlegu ofbeldi... Ég gekk í gegnum allt. Ég fór að heiman, svo ég var hent út af heimilinu mínu til að uppfylla draum annarrar manneskju... ef það má kalla það það, við keyptum hús, ég á tvö falleg börn, dýr. Búmm, einn daginn birtist hið sanna andlit sem ég vildi ekki sjá öll þessi ár. Fyrir allt sem ég fórnaði.... Ég sé ekki dýr, um tíma endaði ég á götunni frá húsinu okkar og svaf í bíl á veturna. Ég sá börnin í lágmarki. Ég var alveg í botni. Ég vildi ekki vera hér og trúa því að eitthvað myndi batna. Svo hjálpaði fólk mér að finna íbúð (mjög dýr) en ég gat ekki valið, ég þurfti að taka það sem var til staðar og byggja upp bakgrunn fyrir börnin frá grunni til að hafa þau hjá mér. Með þessu langar mig að byrja frá grunni til að draga þykka línu: að eiga börn með mér, bakgrunn eins og hann á að vera, ekki að hafa matarskort fyrir sjálfa mig, það hefur aldrei verið skortur á dýrum barnanna, þau eru alltaf í fyrsta sæti, en bara tilfinningin auðvitað vinn ég en það er ekki nóg til að standa straum af öllu.. fyrrverandi minn tók allt frá mér og skilaði mér engu, ég sit bara eftir með skuldir.... Mig langar að spyrja hvern sem er, jafnvel þótt þeir eigi bara krónu, allt mun hjálpa... ef eitthvað verður valið, ég veit ekki, kannski já, kannski nei. Fjármagnið verður auðvitað notað til að lifa fyrir börnin, dýrin og til að komast auðveldlegar upp af jörðinni. Börnin gætu upplifað ferðir með mér sem ég hef ekki efni á núna...🪷 Ég þakka þér innilega fyrir hverja krónu.