Hvernig ég varð einsetumaður.

LÍF MITT Í RIGNINGUNNI

1980 - Ég útskrifaðist frá Tónlistarháskólanum í Prag

1981 - 2 ára stríð

1985 - Ég stofnaði fyrirtæki og upphafsmaður minn sagði „Frjálsstætt starfandi“. Ég seldi Picador-skraut og bjó til ýmsa skartgripi úr ebenviði.

1986 - Ég hætti að selja pylsur þegar ég fékk hræðilega sekt í Lipno vegna þess að sumir af skornu endunum á pylsunum voru meint stærri en aðrir!

1988 - Ég hætti í leikhúsinu vegna þess að það var algjörlega ómögulegt að búa meðal þessa fólks! Þar að auki, á Totáč-tímabilinu, hafði maður engan möguleika á að komast áfram nema maður væri í Kommúnistaflokknum eða samkynhneigður.

1989 - Ég hringdi bjöllunni með lyklunum mínum á Wenceslas-torgi vegna þess að kommúnistarnir voru virkilega að pirra mig.

1990 - Félagar, selurmenn, úþokkar, guðfeður og aðrir úþokkar úr Kommúnistaflokki Tékkóslóvakíu gengu til liðs við OF, ODA og síðan til ODS og ČSSD.

1991 - Ég rak nokkrar verslanir í Č.Bud. og var að stunda viðskipti. Það virkaði til ársins 1994, jafnvel þótt það væri mjög erfitt að byrja frá grunni.

1994 - Velta mín var 32 milljónir og ég greiddi tæpar 9 milljónir til ríkisins í alls kyns skatta, tolla, innflutningsálag o.s.frv.

1995 - Fjórir feitir, gelhærðir, óaðlögunarhæfir menn með gullkeðjur komu í búðina og vildu fá fullt af vörum (fyrir 12.000 evrur) á reikningnum. Ég gaf þeim ekkert. Daginn eftir komu þeir aftur með fjórum lögreglumönnum og tveimur konum frá tékknesku rannsóknarlögreglunni og sögðu að ef ég gæfi þeim ekki vörurnar, myndu þeir fara með mig á lögreglustöðina strax, þar sem þeir myndu handtaka mig og leggja fram kæru gegn mér fyrir kynþáttafordóma og ég myndi fara í fangelsi. Rannsóknarlögreglan hafði einfaldlega gott fyrir fólk á þeim tíma (sumt þeirra)! Ég kaus frekar að gefa þeim vörurnar á reikningnum með þeirri aðstoð. Þar var heill flutningabíll af þeim. Þegar ég fann þá eftir þrjá mánuði og vildi borga fyrir þá, voru þeir næstum því að skjóta mig. Ég tilkynnti lögreglunni (sem hafði frestað því sem óleyst mánuði áður) hvar þeir voru, svo þeir óku til að sækja þá, en slepptu þeim samt.

Þjófnaðurinn var mér mikið áfall, en ég reyndi að byrja upp á nýtt. Ég átti konu og tvö börn. Upp frá því sátu tvær óþægilegar konur frá Bernák í búðinni í nokkrar vikur, drukku kaffið mitt og reyndu enn að finna eitthvað. Að lokum fékk ég sekt fyrir að greiða ekki virðisaukaskatt af stolnu vörunum. Og svo fór þetta bara úr slæmu í verra.

Það var enginn peningur fyrir leigu, launum starfsmanna, ekki neitt. Ég hafði ekki einu sinni nóg fyrir mat handa börnunum. Og ODS? Þeir gættu bara að öllum lögum væri fylgt!

1996 - Það var engin leið að komast út úr þessu klípu. Konan mín og börnin fóru, starfsmenn mínir fóru og vinir mínir þekktu mig skyndilega ekki. En þá birtust sýslumenn og aðrir óreiðumenn og skattstofan tók lífeyri minn af mér vegna þess að ég hafði ekki efni á að greiða sektirnar og viðurlögin sem þeir höfðu lagt á mig vegna ógreidds virðisaukaskatts af stolnum vörum.

Ég hætti að stunda viðskipti og átti ekki einu sinni stað til að búa á. Næstu 25 árin flutti ég 19 sinnum úr einni undirleigu í aðra. Algjört helvíti! Ég bjó um alla Tékkland. Og núna? Ég hef ekki getað losnað við skuldirnar sem ODS (og vernd þeirra fyrir hina óaðlögunarhæfu) kom mér í. Sem betur fer hef ég búið á einum stað í skóginum í 5 ár núna, í gömlum hjólhýsi.

Ég fæ ekkert frá ríkinu og þéna sjálf um 2 þúsund á mánuði. Af því borga ég fyrir símann, internetið og smá mat. Auðvitað hef ég ekki efni á eggjum, en ég lifi. Það er alls ekki auðvelt, en ég hef vanist því síðustu 30 árin. Ég á tvo frábæra ketti og Babettu, sem er allt sem ég þarf í raun og veru!