Kæru mínar,

Fyrsta samskiptareynsla mín við dýr var með þessari frábæru kú, Aurelie. Ég hitti hana á lærlingabænum mínum. Ég hafði tekið eftir henni lengi. Hún var alltaf síðust inn í mjaltastöðina, forðaðist aðrar kýr, var ótrúlega ástúðleg, vissi hvernig á að sleppa út um fóðurhliðið og hafði einfaldlega þetta ótrúlega ástríka og vitandi augnaráð. Í djúpri kynni í haganum sagði hún við mig: „Þú ert mjög sérstök sál.“ Ég sneri mér við og þar var hún. Frá þeim tíma tengdi eitthvað mjög sérstakt okkur saman. Þegar hún lenti í slysi og slasaðist, annaðist ég hana. Þá kom upp sá möguleiki að hún yrði slátruð ásamt ófæddu kálfi hennar.

Ég ákvað strax að kaupa frelsi þeirra; það var einfaldlega enginn annar kostur!

Þau búa bæði nú á dýraathvarfi og þar er vel hugsað um þau. Þau hafa rúmgóða bás og stöðugan aðgang að haga. Þau munu vera þar þangað til ég bý til minn eigin stað þar sem menn og dýr geta lifað saman í friði og lært hvert af öðru.

Ég þakka ykkur öllum innilega fyrir stuðninginn. Ég treysti því að það sé fólk sem á smá peninga aflögu núna. Bestu kveðjur, Leonie