Prófíll skipuleggjanda

Cześć, mam na imię Klaudia. Mam 24 lata i choruję na padaczkę. Razem z mamą mieszkamy same. Mój tata był alkoholikiem i przez lata stosował wobec nas przemoc – psychiczną, fizyczną i ekonomiczną. W końcu wyrzucił nas z domu. Zostałyśmy bez niczego – bez dachu nad głową, bez wsparcia, bez pieniędzy. Dzięki ogromnej sile i determinacji mojej mamy udało nam się zacząć wszystko od nowa. Mama znalazła pracę i zrobiła wszystko, żebym mogła poczuć się bezpiecznie. Wreszcie mamy ciszę, spokój i choć trochę stabilizacji. Ale rzeczywistość jest trudna. Moja choroba wymaga stałego leczenia i regularnych wizyt u lekarzy. Leki są drogie, a do tego dochodzą codzienne wydatki, rachunki, czynsz, jedzenie. Mama pracuje na pełen etat, ale jedna pensja to za mało. Ja nie mogę jeszcze podjąć pracy – mam częste ataki, czasem nawet kilka razy w tygodniu, a po nich długo dochodzę do siebie. Nie proszę o wiele – każda, nawet najmniejsza wpłata pomoże nam przeżyć kolejny miesiąc bez lęku, że nie starczy na leki czy że odłączą nam prąd. Marzę o tym, żeby któregoś dnia móc wrócić do zdrowia i samodzielności, pomóc mamie i dać jej chociaż odrobinę tego, co ona dała mnie. Z góry dziękuję każdej osobie, która zdecyduje się nas wesprzeć. To dla nas ogromnie ważne. Klaudia