Hæ, ég er að safna peningum til að komast heim. Ég bý núna í Þýskalandi, þar sem ég vann þar til nýlega, fyrir slysið mitt. Ég vil snúa aftur því ég var illa meðhöndluð eftir allt klúðurið í kringum slysið, og ég hef misst traust á þessu landi og stjórnsýslu þess. Ég er núna á atvinnuleysisbótum, sem renna út í janúar. Bæturnar eru svo litlar að ég get varla lifað af hér, svo ég get ekki einu sinni sparað nóg fyrir heimkomuna. Ég hef heldur engan til að biðja um hjálp með þetta mál því, bókstaflega, ég hef engan. Ég hef reynt að finna vinnu hér, en án árangurs, því ríkið (Rheinland-Pfalz) þar sem ég bý er líklega versta svæðið í Þýskalandi fyrir vinnu. Ég vann hér í sjö ár fyrir sama fyrirtæki, og heiðarlega sagt, ég hef aldrei hugsað um hvað myndi gerast ef ég missti vinnuna mína. Stærsti gallinn minn er að ég er ekki með ökuskírteini (á mínum aldri skammast ég mín fyrir að viðurkenna það). Þetta er mikil hindrun, jafnvel við að finna vinnu. Því miður get ég ekki treyst á almenningssamgöngur því þær hefjast klukkan fimm að morgni, sem tekur 1,5 klukkustund að komast á næsta svæði. Að lifa án bíls er hörmung. Eins og ég nefndi áðan renna atvinnuleysisbætur mínar út í janúar og þá á ég bara eftir að fara á lestarstöðina í Köln eða Berlín, sem skilur mig eftir heimilislausan. Ég er mjög hræddur við þetta því ég bjóst aldrei við að þessi staða myndi koma upp í lífi mínu. Ennfremur gerir skortur á nánum fjölskyldumeðlimum hjálp frá ástvinum mínum ómögulega. Þess vegna er ég á þessari vefsíðu í von um, jafnvel smávægilega hjálp frá stjórnvöldum, sem ég verð ævinlega þakklátur fyrir. Ég hélt virkilega að eftir svona mörg ár í vinnu og háum skattagreiðslum væri til einhvers konar félagsleg aðstoð eins og Vinnumálastofnunin sem myndi hjálpa mér þegar atvinnuleysisbætur mínar renna út. Þær myndu jafnvel standa straum af leigu og rafmagnsreikningum. Þetta eru litlar upphæðir og það er allt sem ég þyrfti, jafnvel mat. Ég get lifað af án þeirra. Ég notaði allan sparnaðinn minn til að standa straum af öllum reikningunum mínum, því vasapeningurinn upp á innan við 1.000 evrur var einfaldlega ekki nóg, miðað við hversu hratt allt er að verða dýrara hér. Þess vegna hef ég ekki efni á að fara heim og leigja jafnvel lítið herbergi fyrr en ég finn vinnu, sem verður örugglega ekki vandamál, sérstaklega í vöruhúsinu. 20 ára reynsla mín er að skila sér. Eina jákvæða er að það eru akrar allt í kringum mig þar sem ég get hamstrað mat allt tímabilið. Ég væri innilega þakklátur fyrir alla hjálp og ég er tilbúinn að vinna fyrir hana. Þakka þér fyrirfram, jafnvel þótt það sé bara fyrir að lesa um aðstæður mínar, þá veit ég að einhver er að hugsa til mín. Takk aftur fyrir tímann og bestu kveðjur, Michał.

Hæ, ég er að safna peningum til að geta farið aftur til heimalands míns. Ég bý núna í Þýskalandi þar sem ég vann þar til nýlega, þar til slysið sem ég varð fyrir. Ég vil fara aftur til heimalands míns því ég var illa meðhöndlaður eftir allt klúðrið með slysinu og vegna þess missti ég traust á þessu landi og stjórnsýslu þess. Ég er núna á bótum sem renna út í janúar, bæturnar eru litlar sem gera mér aðeins kleift að lifa af hér svo ég get ekki einu sinni sparað fyrir heimkomuna, auk þess hef ég engan til að biðja um hjálp í þessu máli því ég hef í raun engan bókstaflega. Ég reyndi að finna vinnu hér þar sem ég bý en án árangurs því ríkið (Rheinland-Pfalz) þar sem ég bý er líklega versta svæði Þýskalands þegar kemur að vinnu. Ég vann hér í sjö ár hjá einu fyrirtæki og satt að segja hef ég aldrei velt því fyrir mér hvað myndi gerast ef ég missti vinnuna mína. Stóri ókosturinn minn er að ég er ekki með ökuskírteini (á mínum aldri skammast ég mín fyrir að átta mig á því) þetta er stór hindrun jafnvel í að finna vinnu. Því miður get ég ekki treyst á almenningssamgöngur á staðnum því töflan byrjar klukkan 5 að morgni og það tekur 1,5 klukkustund að komast á næsta svæði. Það er því hörmung að lifa án bíls. Eins og ég nefndi áðan renna bætur mínar út í janúar og þá er allt sem eftir er að ferðast á lestarstöðina í Köln eða Berlín og vera heimilislaus. Ég er mjög hræddur við þetta því ég bjóst aldrei við að slík staða gæti nokkurn tímann komið upp í lífi mínu og skortur á nánum einstaklingi (fjölskyldu) útilokar möguleikann á hjálp frá ástvinum, og þess vegna er ég hér á þessari vefsíðu í von um að minnsta kosti táknræna hjálp frá ykkur, sem ég verð ævinlega þakklátur fyrir. Ég hélt virkilega að eftir svona mörg ár í vinnu og háum skattagreiðslum væri einhver félagsleg stofnun eins og JobCenter sem myndi hjálpa mér þegar atvinnuleysisbæturnar renna út, fjármagna að minnsta kosti leigu og rafmagn, þetta eru litlar upphæðir og ég þyrfti ekki meira, jafnvel þegar kemur að mat, ég get lifað af án hans. Ég notaði allan sparnaðinn minn til að standa straum af öllum reikningunum því upphæðin, innan við 1000 evrur, var einfaldlega ekki nóg miðað við hversu hratt allt hér er að verða dýrara. Þess vegna hef ég ekki efni á að fara aftur til landsins og leigja jafnvel lítið herbergi fyrr en ég finn vinnu og það verður ekki vandamál, sérstaklega í vöruhúsinu, 20 ára reynsla setur sinn svip á mig. Eini kosturinn er að það eru akrar alls staðar í kringum mig þar sem ég get hamstrað eitthvað að borða yfir tímabilið. Svo ég væri mjög þakklátur fyrir alla hjálp og ég get unnið úr þeirri hjálp sem ég fékk, þakka þér kærlega fyrir, jafnvel þótt það væri bara fyrir að lesa lýsinguna á aðstæðum mínum, þá veit ég að einhver er að hugsa til mín, takk aftur fyrir tímann og bestu kveðjur, Michał.