Kæru stuðningsmenn!

Ég leita til ykkar vegna alvarlegs og langt gengiðs veikinda. Því miður hefur ástand mitt gert mig óvinnufæran og dagleg sjálfsumönnun er einnig erfið. Markmið mitt er að vera ekki óbærileg fjárhagsleg byrði fyrir fjölskyldu mína þrátt fyrir hjálparleysi mitt.

Sérhver lítil fjárframlög eru gríðarleg hjálp! Þökkum fyrir góða athygli og stuðning.

Því miður nær sagan mín 11 ár aftur í tímann.

-Þá greindist ég fyrst með illkynja æxli. Í vefjasýnatökunni kom í ljós að þetta var vægur myxofibrosarcoma og það hafði vaxið upp á grindarbeinið mitt. Í aðgerðinni skrifuðu þeir að þeir hefðu fjarlægt æxli á stærð við höfuð barns. Það er bara það að fyrir aðgerðina fékk ég mænudeyfingu sem fór úrskeiðis, þannig að allur vinstri fóturinn minn lamaðist. Aðgerðin tókst, æxlið var fjarlægt, en ég þurfti að gangast undir 30 geislameðferðarlotur, þannig að ég var í hjólastól vegna þess að vinstri fóturinn minn lamaðist. Ég var í hjólastól í 3 mánuði og fór síðan í geislameðferð á hverjum degi með tvær hækjur. Vegna þess að ég fór í meðferðir náði fóturinn minn sér aðeins að hluta. (Akkilles sinin mín styttist)

-Svo árið 2019 fann ég loksins vinnu (ég var að haltra) og vegna þess þurfti ég að fara í lungnaskimun. Þar fékk ég annað höggið! Það hafði myndast í lungun. Einhver í Ungverjalandi er að rannsaka þetta krabbamein. Þeir sendu mig til þess sérfræðings. Ég fékk fyrstu krabbameinslyfjameðferðina. Svo eftirfylgnisneiðmynd, æxlin uxu. Önnur lota. Önnur krabbameinslyfjameðferð. Annar vöxtur. Við prófuðum tilraunalyf. Það virkaði ekki en það hafði slæm áhrif á brjóstin mín. Svo geislameðferð. Sem gat ekki varað lengi því hún eyðileggur lungun. Það varð lítið brot hér.

- Árið 2022 sögðust þeir loksins ætla að gera aðgerð á mér. Ég fór í tvíhliða lungnaaðgerð í Búdapest. 17 hnútar voru fjarlægðir. Allt virtist í lagi.

-Árið 2024 fór æxli í lunganum mínum að vaxa aftur. Þannig að ég fékk aðra krabbameinslyfjameðferð sem næstum drap mig í janúar. Þá lögðu þeir til að við prófuðum ónæmismeðferð. Eftir alvarlega köfnun og hósta sýndi eftirfylgnisneiðmynd vöxt. Því miður hjálpaði það ekki heldur. Þá, sem síðasta úrræði, ávísaði sérfræðingurinn annarri krabbameinslyfjameðferð. Þannig að árið mitt 2025 fólst eingöngu í því að ég fór í einhvers konar krabbameinslyfjameðferð!

Á meðan rak ég heimilið og ól upp dætur mínar tvær, á meðan maðurinn minn vann og fór með mig í meðferð.

Svo var síðasta krabbameinslyfjameðferðin næstum því að drepa mig í desember. Ástand mitt hélt áfram að versna. Vökvinn sem hafði safnast fyrir í vinstra lunganu mínu allt árið hafði næstum fyllt það alveg. Þau breyttu 88 kílóa, glaðværu konunni minni í 62 kílóa konu. Krabbameinslæknirinn minn gafst alveg upp á mér og vildi senda mig á líknardeildina.

Ég fékk lungnabólgu svo ég byrjaði nýja árið 2026 á bráðamóttökunni. En þau vildu ekkert gera við mig því blaðið segir líknarmeðferð. Ég lét mig ekki fara svo þau lögðu mig inn á lungnadeild með miklum erfiðleikum! Ég fékk sýklalyf. Því miður sagði læknirinn að æxlið væri svo langt gengið að þau gætu ekki hjálpað mér lengur. Ég þarf stöðugt súrefni því annars myndi súrefnismagnið í blóðinu lækka svo mikið að ég myndi byrja að kafna, hjartað myndi slá hraðar og ég myndi yfirliðast. Svo þau sendu mig heim með súrefnisþétti, sem er tæki sem gengur fyrir 220 volta spennu.

(Það er til færanlegur súrefnisþéttir, en hann er ekki studdur af sjúkratryggingum og kostar um 500.000 HUF) Þannig að ég er í raun tengdur við tæki og það virðist sem ég muni vera það svo lengi sem ég lifi. Þannig að ég get ekki lengur reitt mig á neina læknisaðstoð því ég er óstarfhæfur eins og er. Stöðug súrefnisbirgðir mínar og byrðarnar sem fylgja því eru ansi miklar núna.

Ég hef eiginlega ekki farið neitt í fjóra mánuði og ég er hræddur um að ég fái ekki tækifæri til þess lengur.

Því miður er þetta að taka sinn toll af mér andlega. Erfiðleikar daglegs lífs! Ég get ekki sinnt mínum hluta almennilega á heimilinu.

Mig langar að hjálpa fjölskyldu minni því við höfum lifað á sparnaði okkar um tíma núna. Ef mögulegt er, vil ég sleppa við að þurfa að hugsa um hvernig ég eigi að halda áfram og hvað ef...

Svo að ég geti, ef mögulegt er, samt verið sannarlega hamingjusöm að lokum það sem eftir er af mínu litla lífi og farið þaðan með þá hugsun að já, mamma reyndi, því hún hefur barist við sjúkdóm í 11 ár og lifunartíðnin er eitt ár.

Og við getum loksins klárað baðherbergisendurnýjunina sem við byrjuðum á fyrir þremur árum, og allt húsið okkar, fjósið okkar, en norðurveggurinn hrundi eftir mikið rigningarveður.

Og ef eitthvað slæmt gerist, þá ætti eiginmaður minn ekki að hafa áhyggjur af því, því við höfum verið að berjast saman í 11 ár og mér þykir mjög leitt að þessi örlög hafi fallið yfir okkur. Við eigum enga vini og þeir sem eftir eru vita ekki lengur hvað þeir eiga að gera við þessa stöðu. Því miður snerist árið 2025 hjá mér bara um meðferðir og 2026 snýst bara um að lifa af. Um þá staðreynd að því miður nálgast ég endinn með hverjum deginum. Þess vegna reyni ég að lifa hverjum degi eins og hann væri sá síðasti.

Þannig að tveggja barna móðir með ólæknandi krabbamein biður þig um hjálp í síðustu örvæntingu sinni!

(Ef einhver efast um að ég sé svikari eða lygari, þá er þeim velkomið að skrifa, eða jafnvel bjóða mér í kaffi heima.)

Ef þú getur ekki gefið framlög, þá hjálpar það mikið að deila!