Ég bý ein með 14 ára dóttur minni og þremur hundum okkar. Við búum í húsi sem er talið ófullnægjandi og við verðum að fara því eigandinn hefur sett það á sölu. Ég vinn aðeins hlutastarf því ég er með alvarlega langvinna nýrnabilun og iktsýki.

Svo ég fór til félagsráðgjafa til að finna húsnæði, en hún neitar að hjálpa mér fyrr en ég losna við hundana mína (sem eru hluti af fjölskyldunni).

Hún sagði mér að til að finna gistingu þyrfti ég að útrýma vandamálinu (hundunum mínum)!

Í dag hef ég engar lausnir eftir, við munum enda á götunni, við búum í svæði þar sem leiguhúsnæði er af skornum skammti, eftirspurnin er því miður meiri en tilboðin og leiguverð hefur sprungið út.

Við vildum gjarnan geta keypt okkur lítið húsnæði svo að við getum horft öðruvísi á framtíðina og, umfram allt, svo að við getum nálgast skilunina mína með minni áhyggjum af húsnæði.

Dóttir mín er heimakennd; við höfum komist að því að hún er með einhverfurófsröskun og ef við verðum heimilislaus mun hún ekki lengur geta haldið áfram námi sínu.

Takk ykkur öllum fyrir að lesa og hjálpa okkur.

Sandrína