Ég er hér úr örvæntingu.

Við erum bændafjölskylda en vegna aðstæðna í heiminum og hörmulegra viðskiptaákvarðana erum við komin í blindgötu. Við erum í höndum miskunnarlausra innheimtumanna sem notfæra sér stöðu okkar og hóta að gera eignir okkar upptækar ef við gefum þeim ekki peningana sem þeir krefjast (jafnvel án vitundar kröfuhafanna sem við semjum beint við). Pabbi minn sýnir það ekki allt, en hann getur ekki lengur falið örvæntingu sína; hann sefur ekki. Mamma þjáist vegna þessa; hún hefur þegar tapað sparnaði sínum. Gamla máltækið á við: "Í húsi þar sem ekkert brauð er, rífast allir og enginn hefur rétt fyrir sér." Ég verð faðir í janúar og ég sé sjálfan mig án framtíðar, án styrks til að berjast. Það er hrikalegt.

En eins og með allt í lífinu, þá hefur dauðinn enga lausn. Í þessu tilfelli erum við að reyna að selja landspildu og um leið og við seljum hana greiðum við skuldirnar og losnum við fjárkúgunina. Við getum átt framtíð. Við þurfum bara að selja landið. Fljótt.

Ég veit ekki hvort við getum selt það á morgun eða bara eftir mánuð, en eftir mánuð verður það of seint. Við höfum ekki peninga til að annast víngarðinn, hefja uppskeruna, viðhalda dráttarvélinni... Ég mun ekki segja að við höfum ekki peninga til að borða vegna þess að matjurtagarðurinn og dýrin eru að fæða okkur. Og við höfum ekki peninga til að takast á við skuldara sem hóta að koma og gera upptækt á búnaðinum sem við þurfum fyrir vinnuna okkar, dráttarvélina og vélarnar, hvenær sem er. Um leið og landið er selt getum við komið jafnvægi á hlutina.

Ég er ekki að biðja um peninga gefins, bara um lán þar til við getum klárað söluna.