Hæ, við heitum Carlos og Fatima, frá Brasilíu, og búum nú í Portúgal.

Árið 2022 ákváðum við að ættleiða barn, þar sem fyrstu tvö börnin okkar voru þegar farin að heiman og stofnuð eigin fjölskyldur.

Í ættleiðingarferlinu kom okkur á óvart að möguleikinn væri á að ættleiða fjögur börn, þar sem þau – tvær stúlkur og tveir drengir – voru líffræðileg systkini. Þetta leiddi til þess að dómarinn úrskurðaði að þau gætu aðeins verið ættleidd af einstaklingi eða einstaklingum sem myndu halda þeim saman. Með öðrum orðum, börnin myndu aðeins yfirgefa félagslega skjólið þar sem þau voru nú þegar vistuð.

Þegar stúlkan Gabrieli hitti börnin fyrst, sem gerðist á athvarfinu þar sem þau dvöldu, leit hún strax á Fátimu og sagði: „Mamma, þú varst of lengi að koma og sækja mig.“

Þann dag, eftir að hafa grátið mikið á meðan við föðmuðum börnin fjögur, rann það upp fyrir okkur að örlög okkar voru ráðin; við myndum taka heim nýju börnin okkar, Vitóriu, Angelo, Gabrieli og Carlos, sem voru þá 10, 8, 6 og 3 ára gömul, talið í sömu röð.

Áskoranirnar sem fylgja því að ala upp ung börn eru gríðarlegar, allt frá sálfræðilegum/tilfinningalegum þáttum og þungri fjárhagslegri byrði til andlegrar hliðar. Hins vegar gengur allt vel, börnin eru heilbrigð, fullorðin og hafa aðlagað sig að fjölskyldulífinu.

Áskoranir koma og eru yfirstígaðar. Þar reiðum við okkur á samstöðu þeirra sem lesa þessa stuttu lýsingu. Við þurfum hjálp til að standa betur straum af daglegum efnislegum þörfum barnanna, svo sem betri mat, læknishjálp og menntunarkostnaði þeirra. Ennfremur keyptum við hér í Portúgal niðurníddu húsi og erum að gera það upp; þessi eign er núverandi heimili okkar, sem hefur gert okkur kleift að losna við leiguna af íbúðinni þar sem við bjuggum síðan við komum til þessa frábæra lands sem Portúgal er.

En það er enn margt ógert. 🙌🕊