Ég heiti María, er 47 ára gömul og bý á Ítalíu.

Fyrir tíu árum síðan hrundi líf mitt á þann hátt sem ég bjóst aldrei við. Maki minn yfirgaf mig fyrir einhvern annan og gekk frá húsinu sem við höfðum byggt saman — húsi sem var í báðum nöfnum okkar, með húsnæðisláni sem við höfðum tekið saman. Hann fór. Ég varð eftir. Og ég hélt áfram að borga.

Á sama tíma hafði ég verið að reka litla ísbúð sem ég elskaði. Svo skall jarðskjálftinn árið 2012 á okkar svæði og eyðilagði allt sem ég hafði byggt upp. Ég þurfti að loka, en ég neitaði að skilja eftir skuldir — ég greiddi alla birgja, alla skatta, allar skuldbindingar. Til að gera það tók ég lán. Ég var verksmiðjuverkamaður með hófleg laun. Það var engin önnur leið.

Í tíu ár hef ég verið að greiða húsnæðislánið einn, auk tveggja lána sem ég tók til að lifa af og gera það sem rétt var gagnvart öllum sem ég skuldaði peninga. Ég hef aldrei misst af greiðslu. Ekki einu sinni.

Nú þarf að fjarlægja fyrrverandi maka minn af veðláninu og fasteignaskjölunum. Til að gera það krefst bankinn þess að ég greiði fyrst upp lánin tvö — um það bil 50.000 evrur — þannig að skuldahlutfall mitt á móti tekjum leyfi að veðlánið flytjist yfir á mitt nafn eingöngu. Án þess á ég á hættu að missa heimilið mitt alveg.

Markmið mitt er 50.000 evrur — lágmarkið sem ég þarf til að greiða upp lánin og loksins fá veðlánið flutt yfir á mitt nafn. Ef ég er svo heppinn að ná 80.000 evrum gæti ég greitt upp allt eftirstandandi veðlán og lokið þessum kafla í eitt skipti fyrir öll, án frekari skulda.

Að selja er ekki lausnin: húsið er minna virði en þegar við keyptum það, það væri erfiðara að fá nýtt húsnæðislán og — satt að segja — ég get ekki leigt með hundinum mínum, köttunum mínum og kanínunum mínum. Þau eru fjölskylda mín. Þau eru ástæðan fyrir því að ég hélt áfram.

Ég er ekki að biðja um góðgerðarstarf. Ég er að biðja um tækifæri til að loksins loka kafla sem hefði átt að vera lokið fyrir mörgum árum og til að halda heimilinu sem ég hef aldrei hætt að berjast fyrir.

Sérhvert framlag, sama hversu lítið það er, færir mig skrefi nær. Ef þú getur ekki gefið framlag kostar það ekkert og skiptir öllu máli að deila þessari síðu.

Þakka þér innilega fyrir. María