Við fórum og færðum börnunum mat og föt, reyndum að eiga samskipti við þau, lékum við þau, hvetjum þau, það sem við höfðum efni á á þeim tíma. Seinna fórum við að koma með marga vini og kunningja á þessar stöðvar, við reyndum að taka þátt og hjálpa til. Því miður voru hlutirnir ekki alltaf eins og við bjuggumst við og við áttuðum okkur á því að það var ákveðið hugarástand meðal fólksins sem vann á þessum barnaheimilum og að við gátum í engu tilviki breytt mjög mikið.

Ég áttaði mig á því að það voru fullt af götubörnum á götunni, börn sem þurftu að betla, börn sem kunnu ekki að leika sér, sem voru að rífast. Ég vildi virkilega taka þátt í lífi þessara barna og þannig hófst „Kraftaverkið á milli kubba“. Við byrjuðum að safna þessum börnum saman, kaupa þeim leikföng og leika. Ég eyddi heilu sumri í að leika við börnin á milli kubba. Ég kenndi þeim að leika sér, hvernig á að haga sér, við byrjuðum að kynnast hvert öðru, eiga samskipti, tala um ákveðna hluti í lífinu. Sumar þar sem börnin fóru að mynda sér hugsanir um framtíðina, mörg barnanna höfðu hætt í skóla. Þegar september nálgaðist lagði ég til við þau að við færum í skólann, töluðum við kennarana, skráum þau, keyptum þeim námsgögn og byrjuðum skólaár.