Hæ öll þarna úti 👋🏼

Lítið eitt um mig: Ég heiti Maríó og er 25 ára gamall.

Ég get ekki sagt nákvæmlega hvað ég vona að verði, en ég vona að einhverjir lesi þetta og geti hjálpað mér.

Foreldrar mínir keyptu hús fyrir um 25 árum sem var algjört draumahús þeirra, en það sem þau vissu ekki þá var að þetta var upphafið að helvítis ferðalagi sem heldur áfram til þessa dags.

Við áttum aldrei slæma bernsku og foreldrar mínir gerðu allt sem þau gátu til að tryggja að við værum hamingjusöm, svo við vorum ekki alveg meðvituð um allt málið.

Því eldri sem við urðum, því betur varð okkur ljóst hvað vandamálið var.

Til dæmis, þegar ég var lítið barn, var pabbi minn aldrei heima því hann þurfti að vinna þrjú störf. Ég vil segja ykkur af hverju núna.

Þegar foreldrar mínir keyptu umrætt hús var þeim ekki sagt að það væri mjög skuldsett.

Og það var með yfir 1,5 milljón skillinga þá.

Pabbi minn braut sig alveg niður þá, satt best að segja, og þurfti að glíma við mörg vandamál, þar á meðal heilsufarsvandamál, þar sem hann fékk þrjú hjartaáföll og nokkur brjósklos, allt bara til að geta haldið heimilinu.

Mamma var upptekin með okkur fjögur börnin, sem var auðvitað líka þreytandi starf.

Við höfum aldrei átt mikla peninga til þessa dags, en við þökkum Guði fyrir að okkur hefur einhvern veginn tekist að sjá um þá samt.

Því miður eru vandamálin enn mjög til staðar í dag, þar sem húsið er enn í skuld upp á næstum 150.000 evrur.

Foreldrar mínir eru líkamlega úrvinda, sérstaklega mamma, sem grætur á hverjum degi því hún fer samt í vinnuna þrátt fyrir allan sársaukann sem hún hefur í líkamanum til að geta einhvern veginn borgað húsnæðislánið.

Hún óskar sér einfaldlega lífs án alls stresssins, án þess að vita hvað gerist á morgun, og það hefur náttúrulega líka áhrif á okkur sem börn, og við reynum að hjálpa til þar sem við getum.

Pabbi minn myndi deyja fyrir þetta hús, sem ég skil auðvitað, þar sem hann lagði blóð, svita og tár í það.

Að selja það kom aldrei til greina fyrir hann því hann hefur mjög sterkan vilja og vill ná öllu sjálfur, en stundum þarf maður einfaldlega utanaðkomandi hjálp.

Sem eini sonurinn í fjölskyldunni þoli ég ekki lengur að horfa á allt þetta.

Ég sé hvernig foreldrar mínir þjást á hverjum degi og ég vil að þau geti lifað það sem eftir er ævinnar án vandamála og streitu, þar sem þau eru bæði því miður mjög brothætt líkamlega.

Ég bið fólkið þarna úti að hjálpa okkur á einhvern hátt, jafnvel þótt það sé bara með einhverju litlu.

Því miður var þetta aðeins lítill hluti af allri sögunni, en ég vona að þið skiljið einhvern veginn sjónarhorn Minions og ég þakka hverjum einasta einstaklingi sem getur hjálpað til við að uppfylla draum foreldra minna um að vera loksins skuldlausir, draum sem þau hafa í raun enga stjórn á.