Súlyos betegséggel élek, amely jelentősen korlátozza a mindennapjaimat. Sok időt töltök otthon, gyakran elszigetelve a külvilágtól, miközben az életem legaktívabb éveit kellene élnem. A fényképezés számomra nem tárgy vagy hobbi lenne, hanem lehetőség.

Egy fényképezőgép segítene abban, hogy újra célt és értelmet találjak a napjaimban. Akkor is tudnék alkotni, amikor fizikailag nem vagyok képes kimozdulni vagy sportolni. A képek készítése segítene kifejezni az érzéseimet, feldolgozni a fájdalmat és a bezártságot, valamint elterelni a figyelmemet a betegségről.

Amikor erőm engedi, a fényképezés motivációt adna ahhoz, hogy kimozduljak a lakásból, akár csak rövid időre is. Ez nemcsak a mentális állapotomat javítaná, hanem visszaadna valamennyit abból a szabadságból is, amit a betegség elvett tőlem.

A fényképezőgép számomra eszköz lenne az önkifejezéshez, a gyógyuláshoz vezető úton való haladáshoz, és ahhoz, hogy ne csak túléljem a mindennapokat, hanem újra értelmet találjak bennük.

I live with a serious illness that greatly limits my daily life. I spend a lot of time at home, often isolated from the outside world, during years when I should be living an active and meaningful life. For me, photography would not be just a hobby or an object, but a true opportunity.

A camera would help me find purpose and motivation again. Even on days when I am physically unable to go out or take part in sports, photography would allow me to create something meaningful. Taking photos would help me express my emotions, process pain and isolation, and shift my focus away from my illness.

On days when my strength allows it, photography would also motivate me to leave my home, even if only for a short time. This would support my mental health and help me regain a sense of freedom that my illness has taken away.

For me, a camera would be a tool for self-expression, healing, and rebuilding a life that is not defined solely by illness, but by creativity and hope.

Żyję z poważną chorobą, która w dużym stopniu ogranicza moje codzienne życie. Spędzam wiele czasu w domu, często odizolowany od świata, w okresie życia, który powinien być aktywny i pełen możliwości. Fotografia nie byłaby dla mnie jedynie hobby ani przedmiotem, lecz prawdziwą szansą.

Aparat fotograficzny pomógłby mi ponownie odnaleźć sens i motywację. Nawet w dniach, gdy fizycznie nie jestem w stanie wychodzić z domu lub uprawiać sportu, fotografia pozwoliłaby mi tworzyć coś wartościowego. Robienie zdjęć pomogłoby mi wyrażać emocje, radzić sobie z bólem i izolacją oraz oderwać myśli od choroby.

W dni, gdy starczy mi sił, fotografia motywowałaby mnie także do wyjścia z domu, nawet na krótki czas. Wpłynęłoby to pozytywnie na moje zdrowie psychiczne i pomogłoby mi odzyskać poczucie wolności, które odebrała mi choroba.

Aparat byłby dla mnie narzędziem samowyrażenia, drogi do wewnętrznego uzdrowienia oraz budowania życia, które nie jest definiowane wyłącznie przez chorobę, lecz przez kreatywność i nadzieję.