Haigh a chairde,

Táim ag scríobh chugat le mo chroí i mo láimh.

Táim féin agus mo mham ag lorg áite go géar a bhféadfaimis glaoch uirthi sa bhaile faoi dheireadh.

Ar feadh 24 bliain bhí cónaí orainn i dteach na paróiste: ba é m’athair an cúramóir agus an sacrastan, fear maith a thiomnaigh a shaol don phobal agus dá chuid oibre, in ainneoin galar neamhchoitianta a bhí ag cur as dó ar feadh a shaoil (agus a fuair mé féin mar oidhreacht freisin, ar an drochuair).

Dhá bhliain ó shin, áfach, d’iompaigh an galar ina ailse meiteastatach céim 4. Throid muid le chéile é, ach trí mhí ó shin, fuair Daid bás, ag fágáil folús ollmhór inár saol.

Ó shin i leith, tá ár gcás ag éirí níos deacra: bhí an teach inar chónaíomar ar feadh ár saoil ar iasacht le húsáid mar gheall ar obair Dhaid, agus anois nach bhfuil sé linn a thuilleadh, is ceart dúinn é a fhágáil.

Rinneamar iarracht morgáiste a fháil, ach ní dheonódh an banc é.

Rinneamar iarratas ar theach comhairle, ach dúradh linn go raibh daoine eile ann a measadh a bheith “níos riachtanaí”.

Sa lá atá inniu ann níl áit ar bith le dul againn.

Nílimid ag lorg só, ach cúinne beag dár gcuid féin, áit ar féidir linn tosú as an nua, áit ar féidir le mo mháthair mothú sábháilte agus gur féidir liomsa í a fheiceáil faoi dheireadh i síocháin tar éis an oiread sin pian.

Chruthaíomar an tiomsaitheoir airgid seo chun cabhair a iarraidh, fiú más cabhair bheag í: tugann gach ranníocaíocht níos gaire dúinn don aisling shimplí ach luachmhar sin - teach dár gcuid féin a bheith againn, an áit ar mhaith lenár n-athair go mairfimis.