Is mise Emanuela agus táim ag scríobh na litreach seo le deacracht mhór, ach le macántacht agus le dóchas freisin.

Ag an nóiméad íogair seo i mo shaol, táim i mo sheasamh i gcás nár shamhlaigh mé riamh: an baol coincréiteach go gcaillfinn mo theach, an t-aon áit a léiríonn sábháilteacht, cobhsaíocht agus cosaint domsa agus do mo theaghlach.

Le blianta beaga anuas, rinne mé gach a bhféadfainn chun cur i gcoinne, ag greamadh mo chuid fiacla agus ag cuardach réitigh, ach tá an cath seo níos deacra fós mar gheall ar imeachtaí nach raibh smacht agam orthu. Tá costais carntha, níl an t-ioncam leordhóthanach a thuilleadh, agus tá ualach an cháis seo dofhulaingthe.

Ní hamháin go bhfuil an baile ina dhíon os cionn do chinn: is é an áit a gcoinníonn tú do chuimhní cinn, an áit a bhfaigheann tú tearmann i dtréimhsí deacra, an áit a ndéanann tú iarracht tosú as an nua gach lá. Chiallódh a chailleadh go gcaillfí i bhfad níos mó ná ceithre bhalla amháin.

Sin é an fáth a n-iarraim cabhair go humhal inniu.

Is féidir le gach ranníocaíocht, fiú an ceann is lú, difríocht mhór a dhéanamh agus cabhrú liom am a fháil, análú níos éasca, agus réiteach buan a aimsiú.

Is féidir leo siúd nach bhfuil in ann cur le hairgead cabhrú liom fós tríd an iarratas seo a roinnt nó trí smaoineamh spreagtha a thabhairt dom: ciallaíonn sé sin níos mó ná mar a shamhlófá.

Gabhaim buíochas ó chroí le gach duine a léann na línte seo, a thugann cúnamh dom, agus a chabhraíonn liom gan a bheith i m'aonar sa nóiméad leochaileach seo.

Le buíochas agus le dóchas,

Emanuela