Is beirt muid a fuair a chéile sa saol mear seo—agus a chruthaigh ár ndomhan beag féin, lán de ghrá, de chúram, agus de bhrionglóidí comhroinnte. Le chéile, téimid trí gach rud—an mhaith, an deacair, an gnáthshaol—lámh ar láimh. Agus i gcónaí lenár dtaobh bíonn ár madra agus ár gcat—cuid dár dteaghlach, rud a fhágann go bhfuil ár laethanta níos teo agus níos fíre.

Is é fírinne an scéil nach áit amháin atá sa bhaile. Is é an baile an duine in aice leat. Agus tá sé aimsithe agam cheana féin—sa duine a roinnim mo shaol leis. Is é mo shuaimhneas, mo shlándáil, mo “bhaile” é, fiú nuair a bhímid i bhfad ó gach rud.

Agus fós... brionglóidímid faoi chúinne beag a léiríonn an grá seo. Ár dteach—fíor, fisiciúil. Teach inar féidir linn dúiseacht le chéile, ár gcaife maidine a ól i dtost, gáire a dhéanamh sa chlós agus ár madra ag rith go saor agus ár gcat ag baint taitnimh as an ngrian. Áit ina bhfuil a dhíon féin agus a bhallaí féin ag ár ngrá. Áit a thógaimid le cúram, le hiarracht agus le dóchas.

Ach uaireanta bíonn an réaltacht níos troime ná aislingí. In ainneoin ár n-iarrachtaí, is deacair an sprioc seo a bhaint amach lenár n-aonar. Sin é an fáth a dtéimid i dteagmháil oraibh—ní hamháin le hiarratas, ach le dóchas.

Is céim i dtreo ár mbaile amach anseo gach beagán tacaíochta, is cuma cé chomh beag. I dtreo na háite ina leanfaimid orainn ag fás le chéile, ag tabhairt grá, agus ag cruthú cuimhní cinn.

Mar tá—is é an baile an duine in aice leat.

Ach uaireanta bíonn brionglóid agat freisin faoi áit inar féidir leis an ngrá sin fanacht go deo.

Go raibh maith agat as ucht a bheith mar chuid dár mbrionglóid.