Is mise Francis. Ceithre bliana ó shin, mar gheall ar cholscaradh, b'éigean dom gach a raibh agam a fhágáil i mo dhiaidh. Ar feadh trí bliana bhí cónaí orm faoi bhun na líne bochtaineachta, ba í an tsráid mo theach agus mo áit le codladh, trí bliana ag siúl chuig gníomhaireachtaí chun cabhrú liom. Sula bhféadfaidís aon rud a dhéanamh, b'éigean dom rudaí a shocrú mé féin nach mbeadh mé in ann a shocrú choíche, mar dhuine gan dídean, gan chabhair na n-údarás. Dúirt mé léi agus d'impigh mé ar chabhair. Gach uair nár caitheadh go daonnachtúil liom agus rinneadh náire orm féin. Trí bliana ag breathnú ar dhaoine eile ag dul in olcas agus níos measa fós... imigh gach dóchas ar shaol díniteach... go dtí gur thosaigh mé ag smaoineamh go domhain agus ag lorg réitigh. Tháinig go leor smaointe chun cinn. Scríobh mé síos a lán rudaí ach ní raibh go leor smaointe mar a chonaic mé an réiteach... go dtí ceithre mhí ó shin... san am atá thart bhí roinnt gnólachtaí aon-fhear tógtha agam cheana féin agus sin an fachtóir cinntitheach. Thosaigh mé ag tarraingt suas rudaí áirithe chun iad a thosú go rathúil. chun cabhrú le daoine, cosúil liomsa, a itheann agus a chodlaíonn lasmuigh den tsráid....chun seo, is é mo chuideachta féin a thosú le míreanna eisiacha go díreach atá ag teastáil uaim. Fillfidh fostaithe (iad siúd a bhfuil cabhair de dhíth orthu) ar an tsochaí ar bhealach taitneamhach agus a gcinn ardaithe trí oiliúint agus treoir phearsanta... sin é an mian agus an aisling. Tacaigh leis an sruth seo agus cabhraigh liom dul i ngleic leis an mbochtaineacht. Táim an-bhuíoch roimh ré as do chabhair. Agus táim cinnte go leanfaidh daoine buíocha agus sásta. Le meas agus ó chroí, a Phrionsa.