Is mise Loay, tá mé 28 bliain d'aois agus is as Gaza mé.

Tá mo theach scriosta go hiomlán, agus táim i mo chónaí le mo theaghlach i bpuball beag nach gcosnaíonn sinn ó fhuacht na hoíche ná ó theas loiscneach an lae.

Tá cailín beag agam darb ainm Mila.

Níl bainne aici, gan bhia, gan fiú naipcíní.

Táimid ag fáil bháis den ocras agus i mbaol díothaithe.

Is troid ar son marthanais gach lá, agus tá na dálaí crua dofhulaingthe anois.

Casaim ar bhur gcroíthe: d'fhéadfadh aon tacaíocht, fiú tacaíocht bheag, mo shaol, todhchaí m'iníne agus todhchaí mo theaghlaigh a shábháil. - Loay

Is mise Valentina, agus is as Modena mé.

Bíonn mise agus Loay ag caint gach lá, agus nuair a ligeann an t-idirlíon dúinn é, feicimid a chéile.

Is daoine iontacha iad féin agus a theaghlach óg: milis, cineálta agus neamhleithleasach.

Tá croíthe móra acu a bhfuil aithne acu ar an bpian agus an dóchas i súile na ndaoine a chreideann gur féidir áilleacht a bheith ar domhan fós.

Is cailín beag álainn í Mila, a n-iníon ghrámhar, a bhíonn i gcónaí ag miongháire, ag croitheadh chugat trí scáileán do ghutháin lena lámh bheag, a súile leathan agus neamhchiontach.

Gach lá, ba chóir dúinn go léir Mila a bharróg agus íonacht a croí a chosaint mar sciath grá.

Is fearr barróg chun í a chosaint ón bhfuacht, is blaincéad te barróg chun í a fhilleadh ann nuair nach leor airm a tuismitheoirí a thuilleadh, is gúna te barróg a ligeann di súgradh, is béile a théann a croí i dteannta barróg.

Tugaimis barróg do Mila lá i ndiaidh lae ionas gur féidir léi fás agus glacadh leis an saol.