A chairde, sean agus nua,

Táim anseo chun bhur dtacaíocht a iarraidh. Táim i mo bhaintreach le déanaí agus tá mé an-aireach ar leochaileacht na beatha. Agus mar sin, cé gur bhrionglóidí mé i gcónaí, is dóigh liom anois go bhfuilim ag brionglóidí móra, sula ritheann an t-am amach orm féin nó ar aon duine eile de mo ghaolta. Ach teastaíonn bhur gcabhair uaim, mar gan sibhse, ní bheidh sé indéanta.

Go dtí go raibh mé deich mbliana d'aois, d'fhás mé aníos ar oileán beag bídeach i Micrinéise. Ar an taobh eile den domhan ná mar atáim anois. Thóg sé tríocha bliain orm filleadh ar cuairt – bhí sin trí bliana ó shin. Fuair mé amach, in ainneoin nach raibh mórán teagmhála agam le blianta anuas (ní raibh aon idirlíon ná fóin ann nuair a d'imigh mé), go raibh seanchairde fós ag cur fáilte romham le croíthe oscailte agus na teidil onóracha "iníon" agus "deirfiúr". B'fhéidir nach teaghlach fola iad, ach is teaghlach iad le naisc a ritheann níos doimhne fós – naisc ghrá.

Anois is mian liom go bhféadfainn mo cheathrar páistí a thabhairt ann ionas go mbuailfidís le mo "theaghlach", chun na háiteanna inar fhás mé aníos a fheiceáil, chun bealach maireachtála difriúil a fhoghlaim - bealach m'óige.

Ba bhreá liom dá rachaimis ann an samhradh seo, más féidir. Ach tá na heitiltí thar a bheith costasach – caithfimid eitiltí a athrú idir 4 agus 7 n-uaire le dul ann i ndáiríre! Sin é an fáth a bhfuilim ag casadh oraibh chun cabhair a iarraidh sa tionscadal seo (b'fhéidir beagáinín craiceáilte).

Bheinn thar a bheith buíoch as do thacaíocht!

Go raibh maith agat as bheith anseo.

Ania Morrison agus a mic