Is teaghlach Úcránach muid le fréamhacha Polannacha. Díreach roimh an gcogadh, d’éirigh linn ár dteach i Kherson a dhíol, agus úsáideadh an t-airgead go léir a fuair muid chun teach a cheannach sa Pholainn — le cabhair ó mhorgáiste.

Tar éis thús an chogaidh, bhí ár mbaile dúchais faoi fhorghabháil. B’éigean do mo dheirfiúr, dá hiníon, agus dá mbeirt chat teitheadh ó Kherson agus chuaigh siad linn sa Pholainn. Le teacht na cathrach, mhéadaigh costas an teaghlaigh ar fad go suntasach.

Ar feadh tamaill, chaill mé mo phost, agus bhí an obair nua a fuair mé neamhsheasmhach, agus an t-ioncam ró-íseal chun ár gcostais go léir a chlúdach. Sin nuair a thosaigh an fiachas ag fás — ní raibh muid in ann coinneáil suas leis na híocaíochtaí morgáiste agus billí tí.

Sa lá atá inniu ann, táimid ag déanamh gach a bhfuil ar ár gcumas — tá gach duine a bhfuil ar a chumas ag obair. Táimid in ann na billí míosúla reatha a chlúdach, ach ní féidir linn an fiachas a carn le linn na tréimhse deacra sin a aisíoc. Is streachailt í gach mí chun ár dteach a choinneáil agus sábháilteacht ár dteaghlaigh a chinntiú.

Téann mo nia ar scoil sa Pholainn, tá mo neacht díreach tar éis céim a bhaint amach ón ollscoil, agus tá ár máthair - pinsinéir - ag éirí níos imníoch faoin todhchaí. Tá eagla mhór orm go bhféadfadh ár dteaghlach gach rud a chailleadh mar gheall ar mo chuid botún.

Iarraimid ó chroí bhur gcabhair. Tugann gach ranníocaíocht — fiú an ceann is lú — dóchas dúinn nach gcaillfimid an díon os cionn ár gcinn agus go mbeimid in ann an tréimhse dheacair seo a shárú le chéile.

Go raibh maith agaibh ó bhun ár gcroí as ucht gach anam cineálta agus lámh chúnta