Haigh a chairde,

Is mise Anton agus tá céim dheacair á glacadh agam inniu dom féin: cabhair a iarraidh. Mhúin an saol dom ó aois óg a bheith neamhspleách. Tógadh mé i dteach altrama, áit a bhfoghlaimíonn tú go luath nach bhfuil aon bhunús ann ach tú féin. Ar an drochuair, tá ualach ar mo chorp nach féidir le toil amháin a leigheas: tá Beta Thalassemia Major orm.

Ní diagnóis ar pháipéar amháin atá sa ghalar seo. Domsa, ciallaíonn sé cuairteanna míosúla éigeantacha ar an ospidéal le haghaidh fuilaistriúcháin agus seiceálacha fola, agus gan iad sin bheadh mo shaol ina stad.

Cén fáth a bhfuil mé ag iarraidh cabhrach?

Is oibrí dícheallach mé. Oibrím ó Luan go Satharn, ag iarraidh todhchaí a thógáil dom féin. Ach is cuma cé chomh crua is a oibrím, tá teorainn chriticiúil bainte amach ag mo ioncam. Idir an cíos a íoc (mo "bhaile" amháin) agus costais na gcógas a choinníonn beo mé, bíonn rogha dodhéanta romham gach mí.

Is cath gach lá mar gheall ar an tuirse fhisiciúil ón obair, in éineacht leis an anaemacht throm a bhaineann leis an ngalar. Chabhródh an tsuim a bhfuil súil agam a bhailiú, €9,000, liom:

Clúdaím costas na gcóireálacha agus na dtástálacha nach bhfuil fóirdheontas tugtha dóibh.

Cinntím go n-íocfar an cíos don chéad tréimhse eile, rud a thugann an chobhsaíocht dom a theastaíonn uaim le nach mbeidh mé ar na sráideanna.

Ligim cothú leordhóthanach dom féin, rud atá riachtanach do dhuine atá ar fhuilaistriú leanúnach.

Is mór an bhrí dom aon síntiús, is cuma cé chomh beag, nó "roinnt" shimplí den leathanach seo. Go raibh maith agat as scéal fear a léamh nach bhfuil uaidh ach seans cothrom ar shaol agus ar shláinte.

Le buíochas,

antainm