Haigh a chairde, is mise Pierre-Quentin Marotel, agus bhí mé 32 bliain d'aois ar an 10 Feabhra. Seo mo chás: Táim féin, mo mháthair agus mo neacht ag dul trí thréimhse an-deacair faoi láthair, ó thaobh airgeadais de, ó thaobh ár riachtanais ábhartha agus ár sláinte de. Táimid ag fulaingt cruatan airgeadais, ag streachailt lenár riachtanais bhunúsacha (bia, sláinteachas), gan na hacmhainní againn chun deisiúcháin a chríochnú nár chríochnaigh ár dtiarna talún i gceart riamh, agus ní féidir linn airgead a shábháil, infheistíochtaí a dhéanamh, ná ár gcéad saoire eile a phleanáil. Le macántacht agus le dílseacht atáim ag cur an teachtaireacht seo faoi anacair ghinearálta, gan trácht ar an bhfíric nach bhfuil ach cúpla mí fágtha againn ó dhíbirt. Tá an iarracht a chaithfidh mé a dhéanamh chun post a aimsiú chun iarracht a dhéanamh déileáil leis an saol agus mo theaghlach a choinneáil le chéile le linn na dtrioblóidí seo ag éirí níos dofhulaingthe. Seo an chéad uair riamh a mhothaigh mé ar an mbealach seo. Tá sé ríthábhachtach go gcuirfinn mo ego ar leataobh agus go nglacfaidh mé leis nach féidir linn constaicí áirithe a shárú a sheasann inár mbealach uaireanta lenár n-aonar, agus is le leochaileacht atáim ag tnúth anois leis an dóchas go bhfaighidh mé cabhair, cabhair airgeadais ó strainséirí nach bhfuil a n-intinn ar chor ar bith ar eolas agam. Gabhaim buíochas ó chroí libh roimh ré as bhur síntiúis agus bhur dtacaíocht. Idir an dá linn, guím agus déanaim mo dhícheall ceann fionnuar a choinneáil.