🌍

SCÉAL: “CÉN FÁTH AR SHONRAIGH MÉ SEASAMH AR SON ÁR bPLÁNÉAD”

Nuair a bhí mé i mo pháiste, ba chosúil go raibh an domhan gan teorainn dom. Bhí na foraoisí dlúth, bhí na haibhneacha soiléir, bhí na hainmhithe soiléir. D'fhás mé aníos leis an mothúchán go raibh an dúlra anseo go deo, go raibh sé níos láidre ná aon rud a d'fhéadfaimis a dhéanamh leis.

Ach de réir a chéile chonaic mé nach raibh sé seo amhlaidh.

Tógadh mé i ré nuair a thosaigh tionsclaíocht gan teorainneacha ag teacht chun cinn ar fud an domhain. I ré nuair a bhí foraoisí á ngearradh síos níos tapúla ná mar a bhí siad ag fás. Chonaic mé páirceanna gan bheatha, ithir gan feithidí, aibhneacha ag cur thar maoil le dramhaíl. Agus domhan a chaill meas ar bhealach éigin ar a bhfuil á bheatha.

Bliain i ndiaidh bliana, thosaigh mé ag tabhairt faoi deara rudaí beaga:

Bhí na héin a bhíodh ag canadh cois an tí ag imeacht.

Bhí na féarthailte inar ritheadh fianna ag casadh ina gcoincréit.

áiteanna nár cheap mé go scriosfadh aon duine riamh go tobann, ní raibh siad.

Nuair a chonaic mé seo, bhris rud éigin istigh ionam.

Thuig mé nach leor fanacht le daoine eile.

Agus mura dtosaímid ag gníomhú ach nuair a bheidh sé rómhall, caillfimid an rud is tábhachtaí: ár bplainéad, ár mbaile, ár bhfréamhacha.

Ag pointe amháin, bhí mé i mo sheasamh le seanchrann a bhí ar tí a ghearradh síos. Fréamhacha go daingean sa talamh, craobhacha ag síneadh suas don spéir – bhí sé ann le blianta fada. Ach fós bhí sé imithe mar bhí sé ceaptha “sa bhealach.” Agus sa nóiméad sin, thuig mé go bhfuil gach rud is breá linn thar a bheith leochaileach i ndáiríre.

Agus go bhfuil a scéal féin ag gach crann, gach féarach, gach loch, agus go bhfuil sé tuillte aige leanúint leis.

Sin é an fáth ar shocraigh mé nach raibh mé ag iarraidh féachaint ar an domhan ag imeacht a thuilleadh.

Nílim ag iarraidh fanacht go ndéanfaidh duine eile an rud is féidir linn a dhéanamh muid féin.

Shocraigh mé tionscadal a thógáil a chosnódh an dúlra i ndáiríre — ní hamháin le focail, ach le gníomhartha.

Agus mar sin rugadh an smaoineamh chun tús a chur le talamh a cheannach ar fud an domhain , limistéar amháin ag an am, agus é a chosaint go deo.

Sábháil féarach a d’imeoidh as radharc.

Sábháil na foraoisí a thitfeadh.

Chun ainmhithe a shábháil a chaillfeadh a dtithe.

Ach thuig mé rud éigin go han-tapa:

Ní féidir le duine ar bith é a dhéanamh ina aonar.

Agus ní le duine amháin an pláinéad seo. Is le gach duine againn é.

Sin é an fáth ar shocraigh mé tacaíocht a iarraidh.

Ní chun acmhainní a fháil dom féin, ach chun fórsa a chruthú le chéile a fhéadann cinniúint áiteanna nach féidir leo é sin a dhéanamh leo féin a athrú.

Is é an sprioc ciste domhanda a chruthú le haghaidh caomhnú an dúlra a bheidh

trédhearcach,

idirnáisiúnta,

dochloíte,

agus tiomanta don phláinéid go deo.

Ionas gur féidir linn talamh atá i mbaol a cheannach.

Ionas gur féidir linn foraoisí a athbhunú, tailte fliucha a shábháil, ainmhithe a chosaint.

Ionas gur féidir linn a thabhairt ar ais don domhan an rud a chaill sé.

Chun an tionscadal a thosú i ndáiríre, ní mór duit ar a laghad:

🌱

€100,000,000

... ní le haghaidh só, ní le haghaidh fógraíochta, ach chun an dúlra fíor a shábháil .

Ciallaíonn gach euro méadar talún nach scriosfaidh aon duine arís choíche.

Ciallaíonn gach síntiús guth go bhfuil cosantóirí ag an dúlra fós.

Agus is bua thar a bhfuil ag scriosadh an domhain gach limistéar a cheannaítear.

Níl mé ag iarraidh an domhan a shábháil liom féin.

Ba mhaith liom é a chosaint in éineacht leo siúd a bhraitheann ar an mbealach céanna liomsa.

Ní rud cinnte é an nádúr sin.

Go bhfuil sé in am gníomhú.

Agus go bhfuil an chumhacht ionainn go léir an domhan a athrú.

Is cuma cá gcónaíonn tú, roinnimid aon domhan amháin.

Agus cosnaímid teach amháin le chéile.

Seo é an tús.

Agus creidim gur féidir linn le chéile na háiteanna a bhfuil sé tuillte acu a shábháil.

Ní dúinne.

Ach do chách a thagann inár ndiaidh.