Jestem mamą sześciorga dzieci… i walczę z rakiem, by nie umrzeć. Walczę, by nie zostawić moich dzieci sierotami. 

Są tak mali, że myśl o tym, że mogą zostać beze mnie w tak wielkim świecie, boli mnie w głębi serca.

Te słowa sprawiają mi ból, ale są prawdziwe. Mam raka, a choroba nie czeka. Każdego dnia patrzę na moje dzieci i staram się ukryć łzy. Patrzę, jak się śmieją, jak się bawią, jak snują plany na „kiedy będą duże”… a ja z lękiem myślę: czy będę jeszcze przy nich, żeby patrzeć, jak dorastają?

Płaczę i błagam Boga, by pozwolił mi jak najdłużej być przy nich. Każdego dnia siedzę unieruchomiona na wózku inwalidzkim i gotuję im posiłki, dbam o nich, by obdarzyć ich całym moim ciepłem.

  Każde z nich mnie potrzebuje. Najmłodsza wciąż budzi się w nocy i szuka mnie swoimi ciepłymi rączkami. Pozostali pytają mnie, dlaczego tak często chodzę do szpitala, dlaczego jestem blada, dlaczego tak szybko się męczę. Uśmiecham się do nich i mówię, że mama po prostu „przechodzi leczenie”. Ale w głębi serca czuję krzyk bólu i strachu, bo wiem, że bez pomocy mój czas z nimi może się wkrótce skończyć.

  Lekarz powiedział mi jasno: jest szansa. Prawdziwa szansa na życie, na wyleczenie. Ale kosztuje to 70 000 euro. Ogromna suma dla mamy, która sprzedaje wszystko, by tylko przeżyć kolejny dzień z dziećmi. Nie proszę o litość. Proszę o wyciągniętą dłoń, o serce, które bije razem z moim.

  Chcę tylko żyć. Odprowadzać je do szkoły, nakładać im posiłki, opowiadać im wieczorem bajki, ocierać łzy, gdy się smucą. Nie chcę, żeby dorastały beze mnie, patrzyły na zdjęcie i mówiły: To była mama…

  Proszę z całego serca, pomóżcie mi zostać. Pomóżcie mi, abym mogła nadal mówić im „dobranoc”. Pomóżcie mi, abym nie pozostawiła moich sześciorga dzieci sierotami.

  Każdy gest ma znaczenie. Każda darowizna to jeden dodatkowy dzień, nadzieja, szansa na życie.

Proszę, nie pozwólcie, by śmierć wyrwała mnie z ich ramion.

Dziękujemy!