Nigdy nikogo o nic nie prosiłam, zazwyczaj to ja pomagam innym, ale teraz jestem zmuszona poprosić o pomoc, aby spłacić długi zaciągnięte w imieniu mojej córki. Jestem mamą dwóch dziewcząt, żyję w separacji. Ryzykowaliśmy utratę domu, a żeby go odzyskać, moja córka zaciągnęła długi, które teraz są w rękach agencji windykacyjnej. Pracowała jako sprzątaczka w hotelu i jako przewodniczka w muzeum, ale jej pensja nigdy nie przekraczała 560 euro miesięcznie; pracowała też jako kelnerka, a jej wynagrodzenie wynosiło 25 euro dziennie za 10 godzin. Potem zachorowałam na raka i musiała się mną zająć, moją rozpaczą z powodu utraty włosów, moimi wymiotami, nienawiścią do peruki, wyniszczającą chemioterapią. W międzyczasie studiowała, aby uzyskać dyplom. Moja druga córka była studentką poza miejscem zamieszkania i wróciła do domu, tracąc rok studiów, aby być przy mnie. Wspierały mnie, opiekowały się mną i motywowały do leczenia, kiedy chciałam wszystko rzucić, pełniły rolę pielęgniarek, ucząc się robić zastrzyki, były przy mnie w każdej chwili. Ukończyła studia z wyróżnieniem, a my nie możemy być obecni na uroczystości, ponieważ nadal jestem w trakcie leczenia. Poddaję się operacji i na szczęście nowotworu już nie ma, pokonaliśmy go!! Zamiast piersi mam dwa ekspandery, ale staram się to zaakceptować z pomocą psychoonkologa. Dziewczyny też mają swoje psychologiczki, niestety bardzo to przeżyły. W końcu ma więcej swobody i szuka pracy, którą od razu znajduje, oraz trochę czasu tylko dla siebie. Tymczasem przychodzą tu wezwania do zapłaty, które rozkładam na raty i staram się spłacać, nie prosząc jej o nic. Niestety nie jest to dla mnie łatwe, ponieważ jestem niezdolna do pracy i otrzymuję emeryturę w wysokości 330 euro miesięcznie. Mam raty w wysokości 420, 90, 55, 45 euro, nawet na 72 miesiące. Mogę to wszystko udowodnić. Chciałabym spłacić te długi, jestem zdesperowana. Proszę Państwa. Z głębi serca dziękuję wszystkim, którzy zechcą nam pomóc.