Witam,

Nazywam się Olga. Piszę do Państwa, ponieważ naprawdę nie wiem, do kogo jeszcze mogłabym się zwrócić.

Moje życie nie było łatwe. Dorastałam bez wsparcia — moja matka była alkoholiczką, a moje wczesne lata upłynęły w atmosferze niestabilności i trudności. W późniejszym okresie życia próbowałam założyć własną rodzinę, ale mój były mąż nie chciał pracować i żył na mój koszt, pozostawiając po sobie długi. Te długi ostatecznie doprowadziły do tego, że zostałam eksmitowana z wynajmowanego przez nas pokoju. Mój ojciec odwrócił się ode mnie, mówiąc, że jestem „bezużyteczna” i zerwał wszelkie kontakty.

Obecnie mieszkam w ośrodku pomocy dla osób ze specjalnymi potrzebami, ale nie poddałam się. Potrafię i chcę żyć samodzielnie. Gotuję, sprzątam, piorę i dbam o siebie. Pragnę jedynie własnego mieszkania — miejsca, gdzie moja córka mogłaby mnie odwiedzać i czuć się bezpiecznie.

Nie proszę o luksus. Proszę o drugą szansę. Obecnie mam około 2300 euro długu i staram się zebrać co najmniej 70 000 euro, aby go spłacić, wpłacić zaliczkę na mały dom, kupić podstawowe ubrania i zrobić pierwszy krok w kierunku odbudowy mojego życia.

Moi krewni nie oferują żadnego wsparcia. Nie dzwonią ani nie sprawdzają, co u mnie słychać. Czuję się, jakby wszyscy mnie porzucili — z wyjątkiem mojej córki, która nadal mnie odwiedza i daje mi tę odrobinę siły, która mi pozostała.

Nie proszę o litość. Proszę o szansę na godne życie. Dla siebie. I dla mojej córki.

Jeśli możesz mi pomóc – czy to miłym słowem, udostępnieniem mojej historii, czy jakimkolwiek innym wsparciem – będę Ci głęboko wdzięczna.

Z serdecznością i nadzieją,

Olga