Nazywam się Slavyanka Asenova, mam 62 lata. Cierpię na chorobę Parkinsona i nowotwór rdzenia kręgowego (twarda powłoka rdzenia kręgowego ulega uszkodzeniu i dochodzi do wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego – płynu, który chroni mózg od pasa w dół. Nie jestem człowiekiem. Moje nogi są sparaliżowane i nie mogę chodzić, poruszam się na wózku inwalidzkim, nie wychodziłam na zewnątrz od 15 miesięcy. Lekarze mówią mi, że zrobili wszystko zgodnie z procedurą i mam czekać na cud, a za każdym razem mówią mi, żebym żyła tak, jakby to był ostatni dzień. Łatwo powiedzieć, ale trudno zrobić. Na własne oczy widzę, jak umieram każdego dnia i nie mogę nic zrobić, bo to finansowo nie do zniesienia. Jest szansa, że wyzdrowieję i znów będę mogła normalnie funkcjonować, ale tylko dzięki przeszczepowi komórek macierzystych. Jedyną nadzieją i wsparciem są dla mnie wy, dobrzy ludzie; bez was jestem zagubiona. To bardzo przykre uczucie być zamknięta jak kurczak w klatce i wiedzieć, że istnieje szansa na poprawę, ale jest ona daleko poza moim zasięgiem, ponieważ jestem zależna finansowo. Wierzę, że dobro zawsze zwycięża i że wciąż są dobrzy ludzie o dobrych sercach, którzy odpowiedzą na moją prośbę i pomogą. Z góry dziękuję wam, dobrzy ludzie, za wasze zrozumienie i wsparcie, za wasz cenny czas oraz za każdy grosz – to dla mnie bardzo wiele znaczy. Nadzieja zawsze wzmacnia człowieka i umiera jako ostatnia. Przed nami radosne i jasne święta, Boże Narodzenie, niech Bóg narodzi się w sercach wszystkich i napełni nas pokojem i miłością. Bądźcie żywi i zdrowi, błogosławieni wraz z tymi, których kochacie i którzy kochają was. Miłość. Niech Bóg was błogosławi! Amen!