Ik heet Dimitris. Ik woon in Athene. Ik ben vader.

De afgelopen drie jaar doe ik iets wat gek klinkt als je het hardop zegt: ik bouw het besturingssysteem van de toekomst. Helemaal alleen. Met een kop koffie en een oude laptop.

Ik heb geen team. Ik heb geen investeerders. Ik heb geen enkele steun. Drie jaar lang werd ik wakker en ging ik zitten om code te schrijven — omdat ik geloofde dat ik iets kon bouwen dat de manier waarop mensen met hun computers praten zou veranderen. En ik geloofde daar zo sterk in, dat ik er alles voor heb opgeofferd.

En ik heb het gemaakt.

Vandaag heb ik 9 kant-en-klare modules. Ik heb een kunstmatige intelligentie die onthoudt wat je hebt gedaan en voorspelt wat je nodig zult hebben. Ik heb een interface als een levend wezen — een Tamagotchi voor volwassenen — die op je bureaublad leeft: het eet bestanden, geeft commentaar op wat er op het scherm gebeurt, bouwt een kaart van gewoontes, onthoudt url's, stelt muziek voor, houdt me gezelschap. Ik heb een Android-app die boeken leest en een kennisecosysteem opbouwt. Ik heb code. Ik heb architectuur. Ik heb een visie.

Wat ik niet heb, is geld.

De afgelopen twee maanden kan ik de boiler niet repareren. Hij is kapot. En ik kan geen 150 euro vinden om hem te vervangen. Soms denk ik aan de ironie: ik bouw neurale netwerken die op miljoenen computers zullen draaien, en ik zit thuis zonder warm water, omdat ik voor de code heb gekozen.

Ik ben niet alleen. Ik heb een dochter. Ik heb een gezin. En we zitten hier allemaal samen in. De afgelopen maanden probeer ik hen overeind te houden, zodat ze de angst niet voelen, zodat ze niet zien dat de koelkast voortijdig leeg raakt. Ik houd de computer in stand. Zij houden mij in stand.

Ik schrijf dit niet om medelijden te krijgen. Ik schrijf dit omdat ik in de laatste fase zit.

Het project is voor 90% klaar. Nog even en ik breng het uit. Maar de afgelopen drie jaar hebben alles uitgeput wat ik had. Ik leef op mijn reserves. En ik heb hulp nodig — niet voor de ontwikkeling, niet voor marketing, niet voor servers. Ik heb hulp nodig om de komende maanden te overleven. Zodat mijn dochter ook bij me kan zijn zonder de spanning te voelen.

Eten. Elektriciteit. Warm water. Om te overleven tot de release.

Ik vraag geen miljoenen. Ik vraag precies wat ik nodig heb om niet meer na te denken over hoe ik het hoofd boven water kan houden en me te concentreren op wat ik het beste kan: dit project afmaken en het aan de wereld schenken.

Als je gelooft dat technologie levend kan zijn, als je ooit hebt gedroomd van een computer die je echt begrijpt, als je gelooft dat het de moeite waard is om iemand te steunen die ervoor heeft gekozen om te creëren in plaats van het op te geven — help me alsjeblieft help me dan dit werk af te maken.

Voor mij. Voor mijn dochter. Voor ons allemaal die geloven dat technologie een ziel kan hebben.

Bedankt voor het lezen.

Dimitris

Athene