Mijn naam is Alex. De afgelopen twee jaar heb ik samengeleefd met zestien harige vrienden – honden en katten die niemand anders wilde hebben.

Sommigen waren aangereden door auto's en hadden gebroken poten, anderen waren als afval uit rijdende auto's gegooid.

De eerste die ik redde was een kleine hond die ik trillend in de sneeuw aantrof, vastgebonden met een touw. Die dag beloofde ik mezelf: als ik er één kon redden, zou ik proberen er nog één te redden.

Zo is mijn kleine opvangcentrum ontstaan.

Nu zijn er 16 levens die van mij afhankelijk zijn.

Elke ochtend begint met voeren, schoonmaken en medicijnen toedienen. Elke avond eindigt met dezelfde vraag: is er morgen genoeg eten, of moet ik kiezen tussen brokken en antibiotica?

Ik vraag niet veel. Zelfs een kleine donatie – een dollar of twee – zorgt voor eten, warmte en nog een dag leven.

Ik wil gewoon niet weer die ogen zien die me vragen: “Hebben we iets verkeerds gedaan? Ga jij ons ook verlaten?”

Als je dit leest, betekent dat dat je erom geeft.

Soms is een wonder gewoon een kleine daad van vriendelijkheid – een donatie of zelfs een share.

Laat deze 16 zielen weten dat er nog steeds iemand is die om hen geeft.

En misschien... ben jij wel die iemand. 💔